Lenavanka

8 jaar!

2012-02-23T11:48:00.001+01:00

Met een schaal vol piratenbrownies enuitnodigingen voor zijn piratenfeest vertrok mijn kleine piraatjevandaag naar school. 8 jaar oud en trots als een pauw! Echt jarig!Echt 8 jaar. En dan ook echt, niet alleen in jaren maar ook in zijngedrag, hij is 8 en wordt zelfstandiger met de dag.

Ja, hij wordt groot. Ja, 't lijktallemaal zo snel gegaan en elk jaar vind ik hem leuker enleuker...... ook al plak ik hem met regelmaat achter het behang.

Supertrots ben ik. Niet alleen op mijn8-jarige zoon omdat hij 8 is maar ook om de keuzes die hij heeftgemaakt. Hij wilde zelfgebakken brownies en geen snoep. Hij wilde eenfeestje thuis met knutselen en daarvoor leuke kaarten, zelfgemaaktewel te verstaan. En dan gloei ik van binnen omdat hij duidelijk kiestvoor iets eigens en niet voor de glimmende eenheidsworst die in dewinkels ligt. Het is fijn om te merken dat hij uit zichzelf diewaarden overneemt die ik zo ontzettend belangrijk vind en dat hijzich vrij genoeg voelt om zich niet aan te passen maar te kiezen voorde dingen die hij leuk vindt. Dus ja, ik ben trots.....

Stiekem ben ik ook trots op mijzelfomdat het me maar mooi weer gelukt is zijn wensen waar te maken.Brownies versierd met piratenhoudertjes en vlaggetjes die ik laatstin een opwelling had gekocht. De kaarten waren een middagje lekkerfröbelen en beter gelukt dan ik zelf had verwacht. Dus trots zwaaideik hem na toen hij daar zo liep. 8 jaar oud en vandaag jarig.

Tulpen

2012-02-20T14:31:00.000+01:00

Een tijdje terug verbaasde ik mijzelf. 't Was weer zo'n dag dat alles uit mijn tenen moest komen en ik hing op de bank tv te kijken. Tot mijn ogen omhoog getrokken werden naar de vaas die op de schoorsteenmantel stond en ik mij verwonderde over de manier waarop het licht op de tulpen viel. De zon scheen en wierp banen licht over de bloemen heen. Prachtig gewoon.

En voor dat ik het wist, was ik van de bank gekropen en stond ik daar met mijn camera druk vanuit allerlei hoeken te proberen dat mooie licht op de tulpen te fotograferen. Sterker nog, niet veel later had ik de andere vaas tulpen die op de eettafel stonden op de grond midden in dat mooie licht gepositioneerd en lag ik ervoor om ook daar foto's van te nemen.

Op dat soort momenten merk ik verschil met afgelopen jaren. Tegenwoordig lukt het me steeds beter om dit soort inspiratie-momenten te pakken en er iets van te maken in plaats van echt nergens de fut vandaan kunnen peuteren om van die bank te komen Terwijl ik door dit soort momenten wel te benutten juist ontzettend veel energie krijg.

Uiteindelijk had ik zo'n 100 foto's, waaronder een flink aantal minder goed gelukte, een handjevol compleet onscherpe maar ook een behoorlijke stapel die ik wel erg mooi vond. Maar ja, voor je die dan weer hebt teruggebracht tot een acceptabel blog-aantal en ze allemaal hebt verkleind...............

Daar gingen dus wat dagen over heen. Anyhoedel.... Ik, 2 vazen tulpen, mooi licht, een verborgen beetje energie en een camera! Zie hier het resultaat:

Hondjes in de sneeuw

2012-02-14T14:02:00.002+01:00

De afgelopen week liep ik te balen. Dolgraag wilde ik met mijn camera erop uit maar met die kou moet ik mijn 'uitstapjes' buiten de deur goed overdenken en met alle hondje-rondjes en boodschapjes her en der zit ik al redelijk aan mijn tax. Tijdens het honden uitlaten kom ik er al helemaal niet aan toe druk als ik dan bezig ben met opletten waar een klein roodharige bolletje nu weer uithangt, dus foto's maken...... dat was me amper gelukt.

Maar dit weekend gingen we samen wandelen en terwijl de Echtgenerd oplette en sociaal deed kon ik ongestoord me achter mijn camera verschuilen en me even uitleven. Hondjes, sneeuw, en tijd om ongestoord je te concentreren....... wat wil een mens nog meer!

Ring

2012-02-12T12:58:00.017+01:00

Ah jakkes! Ziet mijn hand er echt zo bleek en rimpelig uit? Is het eerste wat door mijn hoofd schiet als ik de foto op scherm zie. En die kras daar op mijn pink, da's ook niet echt fraai. En oh, wat balen dat ik mijn nagels net weer heb geknipt, omdat het Kind altijd piept als ze te lang worden. Nee, dit is niet de meest fraaie foto van mijn hand.

Maar daarom nam ik die foto helemaal niet. Dat het winter is en we een puppy hebben en dat mijn handen daar onder lijden..... dat spreek voor zich.

Die foto nam ik vanwege de ring, daar aan mijn ringvinger. Die daar....... Da's mijn 3e project bij edelsmeden. Gemaakt van alpaca en anders geworden dan ik had gedacht, maar eigenlijk veel en veel leuker!

Hoe meer ik maak, hoe leuker ik het vind...... Eigenlijk heb ik weer dezelfde technieken gebruikt maar door het andere materiaal voelde het alsof ik met iets nieuws bezig was. Alpaca is veel harder dan messing en dat merkte ik dan ook meteen toen ik de bolvorm probeerde te maken.

Ik vind het zo ontzettend leuk om een idee om te zetten in een sieraad en ben (gelukkig) elke keer weer blij met het resultaat. Voor mijn volgende project moet ik weer gaan solderen (brrrr, da's een naar precisiewerkje) en misschien kan ik iets doen met het zetten van een steen. Ik moet nog eens flink gaan nadenken wat ik met die opdracht ga doen.

Maar wat het ook wordt, ik ben nu al benieuwd naar het resultaat!

Kind aan huis

2012-02-10T11:39:00.001+01:00

Jarenlang kwam ik er zo'n 1x per jaar maar de afgelopen tijd zit ik er praktisch elke week. Het begon voor Kerst met onze oudste kater die kermend van de pijn door het huis liep. Diagnose: blaasgruis en een verstopte urinebuis. En oh boy, zat die verstopt, die urinebuis. Tussen Kerst en Oud & Nieuw en ook de week daarna, was Calvin meer daar dan bij ons thuis. En ook toen hij eenmaal thuis was, konden we nog een paar keer op en neer voor extra pijnstillers en andere medicatie.

Inmiddels gaat het met hem weer helemaal prima maar als ik nu opbel dan weten alle assistentes wie ik ben. 'Hoe is het met Calvin?' Is standaard hun eerste vraag. De poeziewoez heeft duidelijk een goede indruk achtergelaten. En ik heb ook wel reden gehad om ze te bellen: de Ginny-pup moest worden ingeschreven en bewondert, daarna moest ze geent en dat was al weer een extra bezoekje aan de praktijk. Maar dat was een leuke bezoekje en routine-zaken, niks ernstigs en al helemaal niets om je druk over te maken.

Dus toen ik gister belde vroegen ze eerst: 'Hoe is het met Calvin?' en vervolgens: 'en met de pup?' want heee, ook die heeft een goede indruk achtergelaten. Maar met Calvin gaat het prima en de pup hoeft pas over 2 weken weer een prik, dus daarvoor hoefde ik niet te bellen. Nee, dit keer belde ik omdat een of andere randdebiel zo nodig een vechthond als huisdier wilde hebben en die tactisch was vergeten te socialiseren.

Dus daar stond ik met Ginny-pup en hondje op het veld toen die ongelove, intens domme, oerstomme klootviool zijn compleet opgefokte Staff op het hondenveld losliet. Omdat hij niet doorhad dat ze opgefokt was en niet gewoon maar wilde spelen. Omdat hij te dom was om zich te realiseren dat zijn eigen gedrag die gemoedstoestand bij zijn hond had veroorzaakt. En daar vloog ze, zich tussen andere honden doorwerkend, recht op mijn hondje af. Waarom? Omdat die al een keertje eerder een aanvaring met haar had gehad. Ze heeft niet eens naar een van die anderen gekeken, vanaf het moment dat ze kon, ging ze recht op haar doel af, met maar 1 doel voor ogen....... als ze de kans had gehad.

En die intens domme, oerstomme lul had vervolgens nog steeds niet het idee dat zijn hond hond-agressief en dus gevaarlijk was. En vond het raar dat hij de huid werd volgescholden door iemand anders. Hij vond het wat overdreven toen ik hem uitlegde dat dit de 2e keer was en ik de volgende keer zeker aangifte zou doen. 'Want het is toch allemaal niet zo erg? We hebben ze toch uit elkaar gekregen?' Ja, nog wel. Maar wat de oerdomme oetlul niet helemaal snapt is dat wat hij zijn hond nu geleerd heeft is dat honden aanvallen werkt en dat ze succes heeft omdat hij tactisch vergat haar daarvoor te straffen.

Gelukkig valt de schade nog wel mee en heeft het hondje 'alleen maar' een flinke scheur in zijn oor en een schram op zijn poot. Gelukkig heeft hij er verder niet al te veel aan overgehouden. En mag hij de komende dagen veel stukjes worst zodat hij zonder problemen zijn antibiotica-kuur naar binnen werkt. En dan hoeven we hopelijk voorlopig niet meer langs, daar bij de dierenarts.

Hondenrassen verbieden werkt niet, dat weten we inmiddels wel...... maar verplichte doorlopende (!) hondentrainingen en in sommige gevallen verplichte socialisatie-tests.... voor hond en baas..... dat lijkt me wel wat!....... De domme, domme, ontzettend oerdomme, lamme zak!..........

…... had ik al gezegd hoe ontzettend dom hij was??????

Kun je een geheimpje bewaren?

2012-02-08T12:42:00.010+01:00

'Mama, ik wil ook dat Sonic en Mario-spel.': Roept het Kind als ik hem ophaal na een middagje spelen bij een vriendje! Blij rent hij naast me naar huis. 'Mmh... maar daar heb je toch een WII voor nodig?' Help ik het Kind uit zijn droom. Verrast blijft hij staan, daar had hij nog niet over nagedacht. En je ziet de rest van het denkproces voorbij gaan op zijn gezicht. 'Dan wil ik ook een WII!!! Maar dat kan zeker weer niet!' Boos kijkt hij me aan. 'Dat kost zeker weer te veel geld! Het is oneerlijk!!' En met een chagrijnig gezicht loopt hij naast me naar huis. Kwaad omdat hij donders goed weet dat hij zijn zin niet gaat krijgen. 'Toe nou, asjeblieeeeeft???' Probeert hij het nog een keer. 'Je kunt er zo leuk samen mee spelen!' Maar nee, het lukt hem niet me te vermurwen en schouder ophalend stapt hij de voordeur door. Hij krijgt geen WII.

Of misschien toch wel??? Ik ben niet echt fan van computerspelletjes, we hebben al een Playstation in huis en het Kind heeft een DS maar ach.... met die WII kun je best interessante dingen doen, toch? Zoals yoga, gewoon in je huiskamer. Dat lijkt me toch wel wat. 's Avonds overleg ik het nog eens met de Echtgenerd en ja, ook die vindt zo'n WII stiekem toch echt wel leuk.

Dus snel besloten, snel besteld en snel geleverd....... En daar zit hem het knelpunt op dit moment. Het Kind is pas over 3 weken jarig en die willen we zijn eerste spel voor zijn verjaardag geven. Dus staat de WII nu in z'n doos op de kast in onze slaapkamer. En elke keer als ik er langs loop, dan kriebelt het....... ik wil hem uitproberen!!!

Maar we hebben afgesproken het Kind te gaan verrassen, zo herinneren de Echtgenerd en ik elkaar nu al een paar dagen. Zijn vingers jeuken net zo hard als de mijne. Dus nee, die doos blijft daar mooi nog even staan. Tot de avond voor de verjaardag, dan mag de doos uitgepakt en de WII geïnstalleerd en doen we de volgende ochtend net alsof hij daar altijd al gestaan heeft.

En hoe graag ik ook aan de slag wil met 'mijn' yoga-pakket, nog meer kijk ik uit naar het verbaasde gezicht van het Kind als hij zijn verjaardagskadootjes uitpakt en daar z'n gedroomde WII spel vindt.

Enne, sst!! Dit dus niet aan het Kind vertellen!!

Hanger met steen

2012-02-06T15:58:00.000+01:00

Als afsluiting bij mijn mindfulness-training kregen we een steen. Een steen die ons moest helpen herinneren aan alles wat wij tijdens de training hadden geleerd over mindfulness, over onszelf en hoe dit alles te gebruiken in ons dagelijks leven. De bedoeling was dat je die steen ergens een plekje gaf waar je er regelmatig tegenaan liep.

Ah, ja.... en da's hier gelijk een uitdaging want zo'n steentje heeft volgens het itty bitty kitty committee precies de juiste afmeting om lekker mee aan de haal te gaan. Dus hem ergens in huis zetten.... nah.... dat gaat het niet worden.

Je kon hem ook in je tas doen. Nou, ik weet niet hoe jullie tassen eruit zien maar die van mij is een altijd een rommeltje waar ik kleine zware dingen snel uit het oog verlies. Dus, nee, dat werd het ook niet. Maar toch wilde ik er wel iets mee, want de training heeft mij heel erg geholpen.

Dus heb ik er deze hanger mee gemaakt:

Dit keer geen project waar ik weken over gedaan heb, maar gewoon lekker een dagje zagen, hameren, draadtrekken en klaar! Nu moet ik alleen nog een leertje vinden zodat ik hem ook echt bij me kan dragen.

Energieslurpertjes

2012-01-31T12:15:00.000+01:00

Mijn moeder belde gisteren: “Jij hebt zeker veel pijn met dit weer?” Ja dus, en da's een belangrijke reden waarom het zo stil is hier, de afgelopen tijd. Maar daar wil ik het eigenlijk helemaal niet over hebben..... want ik heb daar wel een beetje genoeg van: al dat praten over die stomme 'au'. Gelukkig is er nog een ander tijd- en energieslurpertje die mij weerhoudt te bloggen: de puppy! En daar wil ik het altijd over hebben.

En ach... wellicht is het niet eens zo slecht dat ik rondloop met veel 'au'. Op die manier heb ik er ook niet zo'n last van dat ik aan huis gekluisterd zit. Want tja, alleen blijven... dat kan de pup nog niet. En da's soms verdomde lastig. Zoals bij het afspreken met een -peut, waarbij ik opeens weer moet afstemmen met de Echtgenerd. Of naar judo met het Kind, ook daar mogen puppy's niet bij zijn. Even een boodschapje doen? Da's op het moment een uitdaging.

Puppy zelf heeft daar helemaal geen benul van dit alles en banjert vrolijk door het huis. Onderzoekt alle mogelijkheden en went langzaam maar zeker aan het nieuwe ritme en de nieuwe regels. En er valt zo veel te leren. Waar ik dus de hele dag door mee bezig ben. Niet aan de boeken kauwen. Plassen doen we buiten. Laat die kat met rust. Zit, lig, staan. Niet in mijn kleren bijten. Niet in de kleren van het Kind bijten. Kijk, hier mag je wel mee spelen. Zo proeft een stukje worst. En laat die waterbak toch staan!

Ga zo maar door. Stiekem heb ik het daar zo druk mee, dat ik het zelfs af en toe vergeet, dat van die pijn. Zeker nu ze het hondje heeft doen smelten en ze samen druk aan het spelen zijn. Of zoals nu, samen onder mijn bureau liggen slapen. Dan vergeet ik spontaan, voor 5 seconden, dat mijn lichaam 'au' doet. 9 van de 10x vervloek ik mijzelf op dit soort momenten omdat mijn camera natuurlijk weer aan de andere kant van de kamer ligt en ik weet dat zodra ik die wel in mijn handjes heb, het foto-moment verdwenen is.

Me eenzaam voelen? Nee, dat hoef ik ook niet op het moment. Zodra ik pup mee naar buiten neem, heb ik meer dan voldoende aanspraak. Volwassen dames van gegoede huize gaan letterlijk op hun knieën voor madam waardoor elke wandeling door het park 10x langer duurt dan normaal. Volwassen mannen blijven vertederd staan kijken en elk kindje smeekt z'n ouders om ook zo'n lieve puppy. “Ach, toe nou? Ik zal er heel goed voor zorgen, heus!” Terwijl dit gebeurt is puppy druk bezig de wereld te verkennen en loopt ze onbevreesd af op elk nieuw hondje, blaadje, boompje en geluidje wat ontdekt moet worden. Want alles maar dan ook echt alles is interessant.

Zo komen we samen de dag door en terwijl zij bijkomt van alle nieuwe indrukken, rust ik uit vanwege die stomme, stomme 'au'.

Verjaardagsetentje

2012-01-25T21:55:00.000+01:00

Vanwege de komst van een lief kleinbolletje rood (en die suffe fibro-winterklachten) had ik afgelopen weken een uitdaging. Waarom? De Echtgenerd werd 30 afgelopen maandag. 30! Da's toch reden voor een groot feest, zou je zo zeggen. Maar daar zaten dus wat kinken in de kabel. Want met een puppy van net 8 weken in huis, is het niet zo'n slim idee om allerlei gasten uit te nodigen en een hele avond alleen thuislaten? Nope, dat gaat voorlopig ook nog niet. Dus heb ik het feest verschoven naar ergens in april. Dan kan het ukkie wat meer hebben en, ook niet onbelangrijk, heb ik (hopelijk) weer genoeg energie om ook echt een echt feest te organiseren. Maandag mocht de jarige wel kiezen wat hij wilde eten. Dat hoort als je jarig bent in Huize Lenavanka.

Maar om nu met z'n 30ste! verjaardag helemaal niets te doen dat is nou ook weer zoiets. Dus had ik de Echtgenerd bevolen zijn (zeer, zeer drukke) agenda op vrijdagavond leeg te houden en hem gevraagd om uiterlijk 18:00 thuis te zijn. Wat we gingen doen vertelde ik hem lekker niet. En daar reageerde hij zo goed op dat ik zijn feest in april ook zo lang mogelijk een verrassing ga houden. Oh, wat heb ik een lol gehad. Meneer stikte van de nieuwsgierigheid. Yep, voor mij was het al dat wachten helemaal waard.

Zo liep hij vrijdagavond vragend met ons mee (het Kind zat uiteraard wel in het complot) naar de tram. Bleef hij vragen toen we in Den Haag uitstapten en net zo lang tot we stilhielden. Al had hij intussen wel geraden wat we gingen doen, het waar...... bleef tot het einde voor hem een groot raadsel. En wat gingen we doen? Uit eten in een ietwat sjiekig restaurant. Zo eentje waar het goed toeven is voor smulpapen en waar een belangrijk item voor ouders met kinderen ontbreekt op de kaart: het kindermenu. Iets waar ik het Kind van te voren op had voorbereid. Dat en het feit dat gefiep die avond ten strengste verboden was. Dat was het cadeautje voor de Echtgenerd: een leuk avondje in een 'echt' restaurant met gezellige tafelgenoten. Het Kind had plechtig beloofd zijn best te doen en zou proberen niet te fiepen.

Daar zaten we dus, in dat ietwat sjiekig restaurant de kaart te bestuderen. Het Kind had al snel zijn keuze gemaakt: de ossenhaas vooraf, gevolgd door de hertenbiefstuk en het chocolade-ijs toe. De ober was duidelijk onder de indruk van dit vrolijk babbelende jochie dat daar aan tafel zat alsof het de normaalste zaak van de wereld was en zelf zonder aarzelen van de kaart bestelde. En hij bleef onder de indruk elke keer dat hij lege borden ophaalden en constateerde dat dat grappige, rustige en beleefde jongetje ook daadwerkelijk alles geproeft en (met een beetje hulp hier en daar) opgegeten had.

Tevreden liepen we na een leuke avond het restaurant uit. Het er alle drie over eens dat dit leuk, lekker en gezellig was geweest.

En dan eindelijk.......

2012-01-23T14:33:00.000+01:00

Eerst maak je de keuze voor een bepaald ras (of niet natuurlijk), dan is het zoeken naar een geschikte fokker (of eigenaar) en daarna wachten op de geboorte van een nestje met daarin een puppy voor jou. Eenmaal geboren begon het afwachten en geduld hebben. Na een maand of wat reikhalzend uit te hebben gekeken, was de kennismaking en daarna begon het grote aftellen. Elke dag riep ik wel 20x keer het nog af te wachten aantal dagen uit. Het hondje werd horendol van het volgende zinnetje: “Nog … dagen en dan krijg jij een vriendinnetje!”

En na al die dagen wachten, was het zaterdag dan zover en zat ik opeens achterin de auto met een bibberend hoopje vacht op mijn schoot. Want zo'n reis zonder mams en broertjes en zusjes maar MET 3 hele vreemde mensen in een heel vreemde auto, da's niet niks.

Sinds zaterdag staat het leven in Huize Lenavanka een beetje op z'n kop. Ginny is er! Eindelijk! En tegelijk is het raar en wennen. Ze kan nog een heleboel niet en de eerste dag lopen we alleen maar plasjes op te ruimen en achter haar aan te racen terwijl zij alle dingen in huis ontdekt waar ze niet aan mag komen.

Het hondje vindt het maar niks dat ze bij hem probeert te drinken en is wat jaloers op alle aandacht die ze krijgt, de jongste kater vindt haar supereng terwijl de oudste van de twee haar wel grappig vindt. Zij vindt ondertussen iedereen leuk en alles interessant.

Zondag hebben we een traphekje geïnstalleerd tussen de gang en woonkamer en dat maakt alles een stuk makkelijker. Het itty-bitty-kitty-committee kan zich meester blijven noemen over ons hele huis terwijl uk handig in zicht blijft.

En zo went zij aan ons en wij aan leven met haar. Elke dag iets nieuws en met altijd een foto-camera onder handbereik.

Sperzieboontjessalade

2012-01-18T15:57:00.000+01:00

Met regelmaat eet ik nieuwe dingen. Omdat ik uit eten ga, bij vrienden ga eten of zelf aan het experimenteren sla. En over het algemeen vind ik die nieuwe dingen lekker tot zeer lekker en dan maak ik het nog wel eens of bestel ik het vaker. Maar soms is zo'n nieuw gerecht een ontdekking en als ik een nieuw gerecht heb ontdekt dan zit dat in mijn systeem. Dan MOET ik het maken, net zolang tot het me mijn strot uitkomt en ik het weken niet wil eten. Als dat gebeurt, heeft dat nieuw ontdekte gerecht zich een plekje verworven in mijn standaard repertoire.

Zo ook mijn ontdekking van sperzieboontjessalade. En eigenlijk is dat niet echt een ontdekking maar eerder een herontdekking want eet ik dit type gerecht al jaren. Maar toen ik rond de feestdagen bij mijn vader at en zijn vrouw dit op tafel zette, floep! Daar glipte het mijn systeem in en inmiddels eet ik het bij alles. Zoals van de week bij gegrilde zalm met quinoa of zoals vanmiddag met knakworstjes en ketchup als supersimpele, supersnelle lunch op een veel te koude en regenachtige dag.

Sperzieboontjessalade

450 gram sperziebonen

1 ui, gesnipperd

gewone olijfolie om in te bakken

4 eetlepels goede olijfolie

1 en een beetje lepel witte wijnazijn

een lik mosterd

zout en peper

snufje suiker

Kook de sperziebonen beetgaar. Fruit de ui in wat gewone olijfolie tot ze zacht zijn. Doe de overige ingrediënten in een klein afsluitbaar bakje en schud goed door elkaar. Giet de boontjes af en meng er de ui en dressing doorheen.

Cola

2012-01-11T14:05:00.001+01:00

Soms heb je van die momenten dat je met je neus op de feiten word gedrukt. Van die kleine gebeurtenisjes die op zich niet zo veel voorstellen maar achter elkaar een thema vormen. Zoals kleine kinderen en cola. Kleine kinderen drinken geen cola. Sterker nog, kleine kinderen lusten het niet eens want cola prikt. Zo ook het Kind. Die is klein, het prikt, ergo: hij drinkt geen cola.

Dus toen mijn moeder een maand of wat geleden belde om te vragen of ze voor het Kind cola moest kopen als wij op mijn stiefpapa's verjaardag kwamen riep ik, nadat ik van mijn verbazing bekomen was: “Nee, dat drinkt hij niet.”

En dat duurde wel even, eerlijk gezegd, die verbazing. Ten eerste, het idee alleen al! Kleine jongetjes drinken geen cola. En belangrijker: omdat ik mij mijn moeders anti-cola houding van toen ik opgroeide nog levendig kan herinneren. Niet dat we het niet mochten drinken, maar aanmoedigen??? Bepaald niet.

Sinds die tijd kwam die vraag over cola vaker bovendrijven. Tijdens het huwelijk van mijn zwager en zijn (inmiddels) vrouw vroeg de serveerster het ook. En zweeg bedremmeld toen ze mijn vernietigende blik zag. Het Kind begon zelf ook vaker over cola. Want al die Kerstmanreclames zijn machtig interessant.

Laatst ook weer bij mijn vader en zijn vrouw. Het Kind zat gezellig te wauwelen met zijn jongste oom en tante en zo heel nonchalant en terloops stelde mijn 14-jarige broertje hem de vraag: “Storm, jij ook cola?” Terwijl hij de fles al boven het glas hield. En alsof het de meest doodnormale zaak van de wereld was, zei het Kind opgewekt: “Ja, lekker.” Verbouwereerd keek ik toe hoe mijn Kind met veel plezier die prikkerige vloeistof naar binnen werkte.

Zo zie je maar weer: kleine kinderen drinken geen cola. Maar jongetjes van bijna 8, die zijn niet meer zo klein. En niet meer zo kleine kinderen? Die drinken cola!

Goede Voornemens

2012-01-09T17:33:00.000+01:00

Zo tegen het einde van het jaar kwam ik op een heleboel blogs 'goede voornemens' of varianten daarop tegen en ik dacht: “laat ik daar ook eens over nadenken.” Tenminste, laat ik eens nadenken over doelen die ik het komende jaar wil nastreven. Vorig jaar stond mijn leven in het teken van leren omgaan met fibromyalgie, maar wat ga ik doen in 2012? Dus daar begon ik ergens voor Kerst eens over te peinzen.

Dat had ik dus beter niet kunnen doen. Al denkend belandde ik in een ouderwets moeras van losse flarden, vage ideeën, goede bedoelingen en angst voor het onbekende. Voor ik het wist was ik tot mijn middel weggezakt in al deze ellende. Zodra ik begin met vooruit denken dan raak ik de weg kwijt in alle mogelijke opties die mijn hersenen weten te verzinnen. Dus die doelen? Na een week of wat wist ik het niet meer.

En zo zat ik weer opgesloten in mijn hoofdje met een mega-dikke muur om mijn hoofd en lukte het me niet meer om langer dan, pak em beet, 30 seconden me te concentreren op welke gedachte dan ook. Positief, negatief, praktisch, blogtechnisch? Het maakte niet uit. 30 seconden later, was ik weer verloren. Zo kwam er dan ook weinig zinnigs uit mijn hoofd.

Gelukkig ken ik steeds beter de weg in dat moeras in mijn koppetje en een week of wat verder kwam ik langzaam weer bovendrijven. Zowaar met een paar doelen en een heeeeeeel goed voornemen voor 2012:

Minder nadenken!

Oranje

2012-01-06T13:42:00.000+01:00

Mijn favoriete kleur? Oranje! Tenminste, zolang er geen EK of WK moet worden gespeeld. Ooit had ik een oranje muur, nog langer geleden een oranje tuinbroek en sinds jaren rijd ik rond op een oranje fiets. Oranje, echt mijn ding.

Dus eigenlijk had ik niet verbaasd moeten zijn toen wij gisteren de puppies gingen bekijken en de fokster ons al kon vertellen welke puppie zij voor ons in gedachten had. Om ze uit elkaar te houden hebben alle puppies een gekleurd lintje om hun nek. Zo heb je een groen en een grijs reutje en hebben de teefjes de volgende kleurtjes: roze, paars, rood, geel en ja, oranje.

Mag ik u voorstellen: Alliance de la Vie Glory Days, roepnaam: Ginny.

Nog 2 weken en 1 dag en dan mag ze mee naar huis.

Bananenbrood

2012-01-05T16:33:00.000+01:00

Waar normaal gesproken de bananen bij ons thuis niet aan te slepen zijn, heb je soms ineens een overschot rijpe bananen. En zodra de schil bruine vlekken krijgt, trekt het Kind een vies gezicht en hoeft hij ze niet meer. Dus toen ik vanochtend op de fruitschaal keek, wist ik dat het tijd was voor bananenbrood.
Supersimpel, superlekker en een superhandige manier om vooral geen bananen te hoeven weggooien. Meestal blijft er maar 1 banaantje zielig achter en die gooi ik dan in de vriezer. 4 bevroren bananen? Yep, ontdooien die handel en hop, bananenbrood. Met als voordeel dat bevroren bananen ontdooien tot pulp en je ze niet meer hoeft fijn te prakken.

De cranberry's zijn mijn favoriete toevoeging maar dadels en vijgen of noten zijn ook heel erg lekker. Chocoladestukjes? Doen het vast ook prima!

Het recept kreeg ik ooit eens van een vriendin, die het weer ergens van een Amerikaans blog geplukt had, maar ik weet niet meer welke. Om het makkelijker te maken heb ik de cup-maten omgerekend naar grammen.

Bananenbrood

4 (zeer) rijpe bananen
100 gram gesmolten roomboter
125 gram witte basterdsuiker
1 ei, losgeklopt
1 theelepel vanille extract
1 theelepel baking soda
snuf zout
250 gram bloem
75 gram gedroogde cranberry's
1 cakeblik

Vet het cakeblik in en verwarm de oven op 175ºC. Prak de bananen fijn in een kom. Roer hier met een houten lepel de gesmolten boter doorheen. Voeg de suiker, het ei, vanille extract, soda en zout toe en roer alles losjes door elkaar. Voeg de bloem toe en als laatste de cranberry's.

Giet het mengsel in het cakeblik en bak het brood in circa 1 uur in de oven gaar.

Lijstjes

2011-12-16T10:41:00.000+01:00

Om een beetje overzicht te houden in mijn dagplanning maak ik sinds een tijdje lijstjes. Op deze manier voorkom ik dat ik stiekem toch te veel inplan op een dag en dat ik 'prioriteiten' niet uit het oog verlies. Nu weet ik zeker dat mijn 'weird sister' vol ongeloof achter haar lapdoosje zit omdat ik berucht ben om mijn aversie tegen lijstjes, terwijl zij juist de ongekroonde koningin der lijstjes is en ik in het verleden nogal eens flink de draak heb gestoken met haar lijstjes-manie.

Annyhoedel, al doende leert men en tegenwoordig ben ik dus om en maak ik lijstjes. Afhankelijk van mijn energie- en pijnniveau van die dag komen daar een aantal 'to do's' op te staan. En ik moet eerlijk zeggen, het lukt me aardig om ervoor te zorgen dat het lijstje overeenkomt met wat ik die dag kan doen. En ook lukt het me aardig om de dingen die op het lijstje staan ook daadwerkelijk te doen. Want warhoofdje als ik ben, ik wilde nogal eens belangrijke dingen straal vergeten.

Inmiddels ben ik dus ook best blij met mijn lijstjes, omdat die ook duidelijk maken laten zien dat ik best veel doe op een dag. En da's voor mij best belangrijk. Dat te zien. Soms zet ik dingen wel op het lijstje maar dan tussen haakjes. Dat zijn dingen die niet perse hoeven maar die kunnen als ik de fut ervoor heb. 9 van de 10 keer vink ik daar ook nog wel een en ander van af. Soms ook niet, maar da's dan minder erg want ze stonden toch tussen haakjes.

En soms dan heb je ruk-lijstjes. Waarop ik halverwege de dag dingen van het lijstje wegstreep omdat ik mijn grenzen al weer sneller bereikte dan ik verwacht had. En dan heb je dagen zoals vandaag, met een mini-lijstje:

Hondje rondje
Wassen draaien
Blogpost (gedaan)

Ik ga vandaag niet eens proberen dingen tussen haakjes te zetten. 't Is december, 't is koud, 't is winderig, 't is nat, 't is donker. Kortom, ik ben moe, ik heb pijn en emigreren naar een warm land heeft nog nooit zo aanlokkelijk geklonken!

Mijn eerste hanger

2011-12-14T11:19:00.000+01:00

Hier is hij dan, mijn eerste, eigenste, zelfgemaakte hanger!!! Ik ben er zelf verbaasd over hoe een simpel ideetje zich uit mijn hoofd, via papier en een eerste poging in het klein heeft ontwikkeld tot dit. En ik ben er best een beetje trots op!

En nog een gelukje! Er bleek toch ruimte in het budget voor die jurk waar ik een oogje op had. Dus volgende week vrijdag loop ik rond in mijn gedroomde creatie.

De foto's werden zoals gewoonlijk genomen onder de bezielende begeleiding van de 'itty bitty kitty-committee'.

Chaos and Storm

2011-12-12T16:54:00.000+01:00

Chaos arises, Raising Cain

And Storm awakens

Swept away on this tidal

Of emotions, feelings and hurt

Random thoughts crash

And inflict pain

New emotions and feelings

All strangers, all negative

All all-consuming

Enter stage right

And take over

The play, the life, the plans

Until the self is left

Drowning

In a puddle

But unable

To lift it's head

Knutsel-Kerst

2011-12-10T14:16:00.001+01:00

't Begon met de kerstboom. Vanwege een klein roodharig stuiterend hoogwerkertje leek het me niet zo'n goed idee om een echte te nemen........ dit jaar. Waar de oudste van de twee poezenbeesten vorig jaar wel wat speelde met de ballen die onderaan hingen en ook het hondje er wel eens te dicht langsliep, was dat niet zo'n probleem. Maar het nieuwste kattenmonstertje zoekt het graag hogerop. De gordijnen, strijkplanken, de kast(en), de droger. Overal klimt hij op of in. Dus die boom??? Wedden dat hij boven zit voor wij hem goed en wel hebben opgetuigd?

Maar wat dan wel? Dit weekend hebben we een familie-project gepland staan: het maken van een houten kerstboom voor op de schoorsteenmantel. Zo'n beetje de enige plek in huis waar ik de uk vandaan weet te houden. En ja, ja, ja........ voor de nieuwsgierigen....... foto's volgen.

Dat idee was het begin voor allemaal woeste plannen........ we moeten ook kerststukjes hebben, toch? En leuke versieringen voor aan de muur? Niet dan? Ideeën borrelden naar boven en mijn vingers kriebelden. En daarmee was het hek van de dam en heb ik, tot mijn stomme verbazing, zijn in Kerst en versieren.

Het eerste kerst-idee wat ik uitvoerde was een grote schaal zelfgemaakte brownies met kerstballen die richting mijn vader's gezin ging. En dat smaakte naar meer. Niet alleen volgens hen maar ook volgens mij. Dus idee 2 is een variant daarop voor mijn schoonmoeder en haar man. Het Kind en ik hebben eens ijverig zitten kwasten en dit is het resultaat:

Deze schalen zijn vandaag gevuld, met brownies en cakejes, ingepakt en al mee de auto in gegaan voor een bezoekje aan de Kerstmarkt van Emmeloord. Waar we vast veel leuke dingen gaan vinden voor in onze houten boom.

En de overige opa's en oma's???? Tja, die moeten gewoon nog even geduld hebben. Dit jaar is Knutsel-Kerst in Huize Lenavanka, dus wat het ook wordt, het zal met liefde en onze eigenste handjes zijn gemaakt.

C'est la vie

2011-12-08T10:31:00.000+01:00

Mijn eerste zelfverdiende geld in 2 jaar tijd ging op aan...... een nieuwe wasmachine. De oude vond dat hij genoeg gedraaid had. Ach, het was fijn om ook een steentje bij te dragen aan het huishouden maar stiekem had ik gehoopt van dat geld toch ook iets voor mijzelf te kopen. Deze winterjurk bijvoorbeeld, ik zag hem en was helemaal verliefd maar hij was wel een beetje boven mijn normale budget.

foto gekopieerd van www.eigenzinnigamsterdam.nl

Toen mijn zwager en zijn vriendin besloten de 23ste december te gaan trouwen ging ik de onderhandelingen aan met de Echtgenerd. Een trouwerij is toch zeker de gelegenheid om iets nieuws te kopen niet? En het zag er naar uit dat dat budget-technisch wel zou gaan lukken, zelfs in deze dure maand. Dus ben ik druk bezig om mijn eerste eigen hanger af te maken zodat ik die mooi op die jurk zou kunnen dragen. En lijkt het me ook nog te gaan lukken hem voor de 23ste af ga hebben. Ik zag het helemaal voor me: witte jurk, messing hanger, bruine hoge laarzen..........

Tot vandaag de cv-monteur langskwam om nieuwe verwarmingen te plaatsen en gelijk even naar de ketel te kijken die wat water lekte. De Echtgenerd en ik hadden ons er nog niet te druk omgemaakt maar................. yep, daaaaaaaaag mooie jurk. We moeten een nieuwe cv-ketel.

Ach..... dan is de kans dat mijn mooie nieuwe zelfgemaakte hanger meer de aandacht trekt, niet? Als ik hem draag op een zwart shirtje..............

Fibromyalgie: Op eigen benen

2011-12-06T17:45:00.000+01:00

Dit is deel 5 in mijn fibromyalgieverhaal. Klik hier voor deel 1, deel, 2, deel 3 en deel 4.

Na alle stappen die ik vooruit gedaan had, was het nu tijd voor die welbekende flinke stap terug. Ik kon terug naar de fysiotherapeut vanwege mijn elleboog. Die vervelende elleboog waar ik maar last van blijf houden. Die af en toe verschuift, en allemachtig, dat doet PIJN. De fysiotherapeut schreef oefeningen voor maar daar kwam mijn fibromyalgie weer de hoek om kijken.

Om mijn pezen te trainen moet ik met gewichten oefenen, iets waar ik al sinds ik weer ben begonnen met sporten tegenaan loop. Waar mijn benen redelijk sterk zijn en ook de rest van mijn lichaam grote sprongen heeft gemaakt met krachttraining, ben ik in al die tijd dat ik sport op 'arm-gebied' nauwelijks vooruit gegaan. Nog steeds kan ik niet met gewichten boven de 2 kg werken. Waardoor de voorgeschreven oefeningen weinig zoden aan de dijk zetten.

Dus door naar de sportarts, die de foto's nog een keer bekeek en constateerde dat er inderdaad een minieme beschadiging zit bovenop mijn spaakbeen. Iets wat met tijd gewoon zal genezen. Alleen............. en hier keek hij me verontschuldigend aan, waar hij er normaal gesproken al huiverig was om een termijn voor genezing te geven wilde hij er bij mij helemaal niet aan. Mensen met fibromyalgie herstellen langzamer. Kortom, het gaat ooit over maar wanneer???? Tot die tijd moet ik proberen te voorkomen dat mijn elleboog weer verschuift en als dat wel gebeurt betekent dat vertraging in het genezingsproces.

En na die stap terug, moest ik een volgende nemen. De sportschool. Na al meerdere keren mijn trainingsschema te hebben aangepast, van abonnement veranderd te zijn zodat ik ook 's ochtends kon sporten, bleef ik aanmodderen. Zeker toen het weer kouder werd. In de zomer lukte het me meestal wel. Vaak moest ik daarna een paar uur rustig aan doen, maar kon ik daar mijn dag wel op inrichten. Maar hoe kouder het werd hoe groter het aantal uur dat ik rustig aan moest doen, tot uiteindelijk het erop neerkwam dat een uur sporten op een dag betekende dat ik die dag verder niets tot weinig kon, en al helemaal niet het hondje uitlaten.

Dat hondje dat hier in huis gekomen was juist om te zorgen dat ik ging bewegen. Dat kon niet kloppen. Probeerde ik niet gewoon teveel? Want dagelijks dat hondje uitlaten, dat lukt me wel. Ook in dit koude winterweer lukt het me bijna elke dag om gemiddeld zo'n anderhalf (!) uur met hem te wandelen. En dat is best veel. Was dan ook nog willen sporten niet gewoon TE veel?

Dus balend en al, want tot mijn stomme verbazing was ik dat sporten leuk gaan vinden, zette ik mijn abonnement stop. Gelukkig kon ik dat doen op medische gronden waardoor ik niet de laatste 5 maanden van mijn jaarabonnement ook nog moest afmaken.

Maar er waren ook positieve dingen. Na 'het desastreuze voedings-experiment' wilde ik toch eens weten hou het nou zat met dat eten en zo kwam ik terecht bij een echte diëtiste. Die nog net geen gat in de lucht sprong toen ze met mij mijn eetpatroon doornam. Aten al haar cliënten maar zo! Met wat kleine aanpassinkjes (meer fruit, iets vaker vis) vond zij dat ik daar niet al te veel aandacht aan hoefde te besteden.

Met een aangepaste lijst voedingssupplementen en een heel goed gevoel over mijzelf ging ik naar huis. En dat goede gevoel bleef toen ik het verschil merkte dat die supplementen maakten. Ik heb niet zo zeer meer energie, maar wel beter bruikbare energie en ook de stijfheid 's ochtends is een stuk minder een belemmering. Nog een pluspunt: mijn haar leeft helemaal op. Waar dat voorheen nogal een miezerige piekenbos wilde zijn die al uitviel als je er naar wees; is de rui stopgezet en is het nu voller. Zo constateerde de kapper vandaag dat er een hoop nieuwe haren bijgekomen zijn en er hoefde nauwelijks iets vanaf omdat er nog geen dooie punt in zicht was. BONUS!

De mindfulness-training doet wat ik ervan verwachtte en maakt dat ik alle 'ruis' beter buiten kan sluiten. Het lukt me inmiddels om te mediteren zonder koppijn, en ik kan beter zien of iets een mentale blokkade is of echt een grens. Door mindfulness toe te passen, zit ik inderdaad meer in het nu en in mijn lichaam in plaats van te weg te vluchten in mijn koppetje. Waardoor een pijnlijke dag beheersbaar blijft in plaats van een dag waarin ik me voortsleep en verlangend uitkijk naar het moment dat ik mijn bed kan indonderen.

Na meer dan 15 jaar doelloos te hebben aangemodderd, gevolgd door 2 jaar boos zijn, verdrietig zijn, flink veel therapie en mijn hele leven op de kop gezet te hebben; ben ik dan eindelijk op het punt gekomen dat ik een soort 'landkaart' heb van wat de invloed van fibromyalgie is op mijn leven. Ik ken mijn grenzen, ik weet wat ik kan doen als het me te veel wordt en ik kan accepteren dat het zo is. Ik heb ook weer het vertrouwen dat ik kan luisteren naar wat mijn lichaam mij vertelt en durf weer te geloven in mijn eigen ideeën over hoe daar mee om te gaan. Natuurlijk baal ik regelmatig als een stekker, kan ik het soms even niet meer zien zitten en loop ik flink te mopperen als alles weer pijn doet. Maar ik kan er een (klein) beetje sturing aan geven en dat maakt dat ik me in ieder geval niet meer machteloos en slachtofferig voel. Ik zal altijd blijven proberen mijn grenzen te verleggen, zal ik altijd blijven zoeken naar oplossingen die mij wel in staat gaan stellen te doen wat ik wil doen maar nu vanuit een basis waarop ik kan bouwen. Niet meer dat drijfzand vol met teleurstellingen die het vroeger was.

Ik heb nog een paar punten op mijn lijstje staan: zo wil ik uitzoeken wat die hoogbegaafdheid voor mij betekent en hoe ik daar mee om kan gaan en ik wil nog een keer met een 'expert' om de tafel gaan zitten om te kijken of er nog vlakken zijn die ik over het hoofd heb gezien. Maar dat is voor volgend jaar............

Maar dit kan altijd

2011-12-05T16:55:00.000+01:00

"Mam, zullen we koekjes bakken?" Het Kind kijkt me smekend aan terwijl ik een beetje uitgepoept op de bank hang. Nu wil ik elke kans grijpen om hem mijn liefde voor koken over te brengen dus zeg ik niet automatisch: “Nee lieverd, mama is een beetje moe.” Iets wat hij de afgelopen week al (te) vaak gehoord heeft. Door mijn hoofd schiet een recept wat ik laatst tegenkwam en ik nog uit wilde proberen.

Met moeite sleep ik me van de bank en pak het kookboek. Het recept is zo gevonden en snel scan ik de ingrediëntenlijst. “Shit!”; zeker 2 ingrediënten heb ik niet in huis. En..... POEF!!!...... daar gaat mijn laatste beetje puf dat ik zojuist bij elkaar gesprokkeld had.

Het Kind ziet het aan mijn gezicht en kijkt teleurgesteld. “Kunnen we dan cakejes bakken?” Hij heeft de hoop nog niet helemaal opgegeven. En ja, dat kan altijd. Raar is de dag dat ik hiervoor de spullen niet in huis heb en het recept is zo godsgruwelijk simpel dat ik het in m'n slaap zou kunnen doen.

Drie kwartier later zit hij tevreden de beslagkom uit te likken terwijl de cakejes in de oven staan. Met witte chocolade en cranberry's deze keer. Het is elke keer weer leuk een nieuwe variant te bedenken al zijn de cakejes met iets van chocolade hier zwaar favoriet.

Het recept plukte ik ooit eens van het forum op Nigella's website en slingert op een kladje door de keuken en bij het foto's maken had ik natuurlijk weer uitdagingen met de kattenclub.

Cakejes – basisrecept voor 12 stuks

250 gram zelfrijzend bakmeel
125 gram roomboter (bij voorkeur op kamertemperatuur)
125 gram suiker
1 theelepel vanille extract
2 eieren
150 milliliter melk

Nodig: muffinblik en cakevormpjes.

Verwarm de oven voor op 180° C. Doe vormpjes in het blik. Klop met een mixer de roomboter en suiker tot een zachte pasta. Voeg een voor een de eieren toe. Voeg het vanille extract toe. Voeg de helft van het bakmeel toe, gevolgd door de helft van de melk, dan het laatste deel bakmeel en weer melk. Tussentijds alles goed door elkaar mixen.

Verdeel het beslag over de vormpjes en zet voor zo'n 20 minuten in de oven.

Aan dit beslag kun je van alles toevoegen: witte chocoladestukjes met cranberry's, hazelnoten en rozijnen, vervang een deel van de melk voor bijvoorbeeld espresso voor koffiecakejes, voeg de schil van een citroen, limoen of sinaasappel toe. Het kan allemaal.

Nog 7 dagen......

2011-12-01T09:59:00.000+01:00

"Nog 7 dagen!" Verklaarde ik aan het ontbijt en de Echtgenerd en het Kind keken mij vreemd aan. De Sint liet nog langer op zich wachten, de kerstvakantie al helemaal en niemand bij ons in de buurt die binnenkort jarig is. “Ja, nog 7 dagen," herhaalde ik, en dan wordt onze puppie geboren.” Nu werd het toch wel een beetje echt. Die puppie.

De dag erna zeiden we 'nog 6', daarna 'nog 5', 'nog 4', 'nog 3' en zo telden we geduldig af. Dag 7 kwam en ging voorbij en ons geduld werd zeer op de proef gesteld. Maar dag 7 + 2 dagen later:

Bleek dat getal 7 een hele juiste te zijn. 5 teefjes en 2 reutjes. Welke weten we nog niet maar één van deze hompies wordt van ons. Een teefje, die Ginny zal heten. Een passende naam, niet? Voor een roodharige dame met pit in een huishouden met Harry Potter-fanaten. Over 3 weekjes mogen we een keertje gaan kijken en over 8 weken moet ons huis puppie-proof gemaakt zijn.

SPANNEND!!!

Fibromyalgie: na de revalidatie

2011-11-28T17:17:00.000+01:00

Dit is deel 4 in mijn fibromyalgie-verhaal. Klik hier voor deel 1, deel 2 en deel 3.

En dan..... wat doe je dan? Na weken heel intensief alleen maar met therapie bezig geweest te zijn, blijkt er ook nog een andere wereld te bestaan. Een wereld die heeft zitten wachten op jouw terugkeer en graag weer wat aandacht wil. Met veel vallen en opstaan, veel goede moed en steeds een beetje vooruitgang ging ik thuis toepassen wat ik geleerd had.

Omdat ik nog met een aantal dingen liep na de revalidatie zocht ik in eerste instantie contact met een haptotherapeute. Die mij verder hielp om weer contact te leggen met mijn lichaam. Door al die jaren van het negeren van pijn en vermoeidheid, luisterde ik ook niet meer naar andere signalen en leefde ik vooral in mijn hoofd. Terwijl mijn lichaam af en toe best iets zinnigs te melden heeft. Zeker als het gaat om het bepalen van mijn grenzen.

Toen mijn elleboog weer wat hersteld was, schreef ik me in bij een sportschool en het lukte me zo waar om 2x in de week te blijven sporten. Zwaar was dat wel, maar ik had goede hoop dat ik met tijd minder moe zou worden.

Ik begon weer met bloggen, ging op gehoorzaamheidscursus met het hondje, ging edelsmeden, langzaam maar zeker bouwde ik mijn bezigheden weer wat op. Sterker nog, kunnen werken kwam weer in beeld. Zou het me dan toch gaan lukken?

Door op mijn grenzen te letten, kon ik meer en uiteindelijk had ik zelfs 3 avonden in de week afspraken. Iets wat in lange tijd niet was voorgekomen. Ik kreeg er weer hoop door en zelfvertrouwen.

Zelfs door onze verbouwing liet ik me niet al te veel van mijn stuk brengen. Ondanks de grote puinhoop in en om huis, hield ik me staande en, met hulp, nam ik het verfwerk voor mijn rekening. Het is nog steeds niet klaar maar nu zijn het de afwerkklussen die nog gedaan moeten worden.

Een ander punt op mijn lijstje was het volgen van een mindfulness-training. Tijdens de revalidatie had ik hiermee kennisgemaakt en dat leek me een goede manier om met mijn klachten om te kunnen gaan. Maar omdat ik tegen nogal heftige innerlijke blokkades opliep waardoor ik hevige koppijn kreeg en andere fysieke reacties, wilde ik dat wel onder begeleiding doen. Via mijn huisarts kwam ik terecht bij een psychologen-praktijk in de buurt.

En dat was voor mij een goede leerschool. Niet de praktijk zelf, maar wat mij daar overkwam maakte weer eens duidelijk hoe breed de impact van fibromyalgie eigenlijk is. En hoe belangrijk het is om hulpverleners te hebben die bekend zijn met de aandoening. Omdat anders je in foute hokjes terechtkomt en ze meer kwaad doen dan goed.

De psychologe die mij werd toegewezen had duidelijk geen tot weinig fibro-kennis en wist niet goed wat ze met me aanmoest. Dus greep ze terug op het uitgebreid testen. Iets waar ik niet op tegen was omdat ik zelf ook nog een paar openstaande vragen had. Toen (eindelijk) de resultaten van alle tests binnen waren, kwam daar voor mij niets nieuws uit. Maar het bevestigde wel iets: ik ben hoogbegaafd. Iets waar ik graag meer over wilde weten. Maar ook dat paste duidelijk niet in haar expertise-gebied.

De psychologe dramde maar door over leren omgaan met negatieve gedachtenpatronen en mogelijke antidepressiva en dat begon ik flink zat te worden. Ik ben niet depressief, ik heb fibromyalgie. Door alle vermoeidheid en pijnklachten sta ik af en toe niet al te positief in het leven, dat hoort bij het ziektebeeld. Maar dat kreeg ik haar maar met moeite aan haar verstand gepeuterd. Steeds vaker moest ik haar uitleggen dat ik buiten de vakjes viel waar zij mij in wilde proppen.

Een ander punt wat uit de tests kwam was de mogelijke invloed van mijn dieet op mijn klachten. Als self-proclaimed foodie was ik natuurlijk meer dan geïnteresseerd en zo kreeg ik een afspraak met hun huis-diëtiste. In het eerste gesprek heb ik duidelijk verteld dat ik last had van fibromyalgie en vergat zij mij te vertellen dat zij geen diëtiste was maar een voedingsdeskundige die een bepaalde psychologische theorie aanhing. Had ik dat geweten dan was het bij dat gesprek gebleven.

Het dieet wat zij me toestuurde, riep bij mij alleen maar vragen op. Nogmaals, als self-proclaimed foodie ben ik erg bewust met eten bezig en het verbaasde me dat ik zoveel moest gaan veranderen.

De supplementen hadden wel effect dus dat was voor mij reden om verder te gaan naar een volgend gesprek. Een gesprek wat compleet uit de hand liep en waarin wij het niet alleen niet eens waren maar waarin zij ook gigantisch en zeer onprofessioneel uit de bocht vloog. Overmand door haar emoties en met gebalde vuisten verweet zij mij mijn gebrek aan hoop. Ik moest hopen!! Want mijn klachten zouden met dit dieet over gaan!!! Pardon????? Totaal verbijsterd liep ik de deur uit. Iedereen die iets van fibromyalgie af weet, weet dat het belangrijkste kenmerk vooralsnog is dat de klachten NIET overgaan.

Toen ik de volgende dag mijn ervaring besprak met de psychologe en mijn twijfels uitte over de geschiktheid van hun diëtiste (ook zij vergat te vermelden dat de diëtiste geen diëtiste was), 'mocht ik dat vinden.' In tijden heb ik me niet zo in mijn hemd gezet gevoeld. Dit hele verhaal eindigde in een gesprek met een van de praktijkhouders, die zijn excuses aanbood. Het hele voedingsgebeuren bevond zich nog in de experimentele fase en dit had nooit zo mogen gebeuren. Soit. Ik heb door deze ervaring geleerd op mijzelf te vertrouwen en te durven twijfelen aan de kennis van een hulpverlener.

En zo, 5 maanden nadat ik die praktijk voor het eerst was binnengelopen kon ik dan eindelijk beginnen aan datgene waarvoor ik daar gekomen was: een mindfulness-training onder begeleiding.

Zwaaien naar mijn vader

2011-11-25T10:24:00.000+01:00

Terwijl de bus staat te wachten bij een stoplicht, staar ik wat voor me uit. Diep in gedachten verzonken. Naast de bus staat een donkergrijze auto met een oudere man achter het stuur. Langzaam neem ik deze details in mij op. De man leunt met zijn hoofd op zijn hand waardoor ik zijn gezicht niet goed kan zien. Boven zijn hand steekt een bril uit met daarboven een zwart/grijzende, kalende korte coupe. Meer details dringen zich aan mij op. De man heeft een lichtgetinte huid, een bruine winterjas aan en een gefronste uitdrukking. De auto een stationwagon en heeft metallic lak.

Verhip, dat is mijn vader, schiet er door mijn hoofd. En enthousiast zwaai ik naar hem, net voor het licht op groen springt. De man legt zijn hand terug op het stuur en dan zie ik een onbekende. Een onbekende die me geïrriteerd aanstaart. En ik lach...........

Blij dat ik naar mijn vader gezwaaid heb. En een beetje meewarig vanwege die meneer die het niet kan waarderen dat een jonge vrouw spontaan naar hem zwaait. Of vond hij het gewoon jammer om te weten dat het niet voor hem bedoeld was???

De bus gemist

2011-11-23T18:45:00.003+01:00

Terwijl ik loop te sjouwen met mijn lunchtrommel (niks brooddoos) en mijn gereedschapskist zie ik de bus aankomen rijden. Als ik ren, dan haal ik hem nog en ben ik mooi op tijd waar ik wezen moet. Maar als ik met volle armen ren dan is de kans groot dat ik daarna helemaal op ben. Ook van die paar honderd meter naar de halte.

Dus loop ik gewoon door. Ook als de bus er bijna is. Nog steeds loop ik rustig, ook terwijl de bus moet wachten voor een rood licht. Nog steeds loop ik rustig door. Zelfs als ik de weg oversteek en de bus bij de halte staat, loop ik rustig. Als ik de trambaan oversteek en de bus optrekt, loop ik nog steeds rustig. Rustig loop ik naar de halte terwijl op zo'n 15 meter de bus wegrijdt. Maar ik loop in de wetenschap dat ik die bus wilde nemen om iets leuks maar inspannends te gaan doen. En dat de korte intense inspanning die rennen voor mij is, ervoor zou zorgen dat ik geen energie meer over zou hebben voor dat inspannende wat ik wil gaan doen, wat daardoor zeker niet leuk meer is.

Dus loop ik rustig, haast ik me niet..........

Als ik aan het einde van een dag ingespannen draad trekken, ovalen vijlen, metaal verhitten en weer een stapje dichter bij het afmaken van mijn eerste ketting zit te wachten op de bus terug, dan ervaar ik blijdschap. Blijdschap dat ik het mijzelf heb veroorloofd om de bus te missen. Want zeg nou zelf, wat zijn 10 minuten op een hele dag?

Een slechte dag???

2011-11-21T16:52:00.000+01:00

Nog niet zo heel lang geleden, vorige winter om precies te zijn, had ik, op een dag als vandaag, uit pure ellende mijn bed niet uit willen komen. En als ik het om een of andere zeer dwingende reden dan toch had moeten doen...... dan had ik me de hele dag intens ongelukkig en moe en pijnlijk gevoeld, sterker nog, zeer waarschijnlijk was ik halverwege terug mijn bed ingekropen.

Daar moest ik aan denken toen ik vandaag op mijzelf stond te mopperen omdat ik zojuist besloten had om met pan en al voor de tv te lunchen. Terwijl ik dat dacht, keek ik naar mijn lunch.................. en moest toch wel om mijzelf lachen. Want mijn lunch, hoewel geen bijzonder hoogstaand staaltje culinaire kunst, was er wel eentje in de variant: daar heb ik effies tijd in gestoken.

Mijn lunch bestond uit een warm tomatenstoofje met makreel. Gewoon omdat ik trek had in iets warms en hartigs. En daarvoor had ik een half uitje gesnipperd en een teentje knoflook fijn gesneden en een handje
peterselie fijngehakt. 2 tomaten en een halve rode paprika in stukjes gesneden. Een halve gerookte makreel ontdaan van vel en graten. Zelfs had ik de moeite genomen om een potje kappertjes uit de koelkast te pakken en dat alles had ik in een pannetje op het vuur met een scheut olie door elkaar staan roeren. En alsof dat nog niet genoeg was, hakte ik ook nog wat groenvoer bij elkaar.

En niet alleen dat, ik heb vandaag ook mijn meditatie-oefeningen en boodschappen gedaan, wassen gedraaid, het bed verschoond, een (voor mij) moeilijk gesprek gevoerd, het hondje uitgelaten, foto's genomen van mijn lunch en het weer buiten om te gebruiken in, en da's voor mij toch wel het aller-, allerfijnste van allemaal, een blogpost..... juist ja, degene die je nu leest en die ik dus vandaag ook geschreven heb.

Gaan vandaag's blogpost, lunch of foto's ooit genomineerd worden voor welke prijs dan ook? 't Zou me verbazen, want 't zijn zeker m'n beste niet. Maar ach..... als dit is wat ik tegenwoordig kan op een slechte dag............ dan hoor je mij niet klagen.

Fibromyalgie: multi-disciplinaire behandeling

2011-11-18T11:18:00.000+01:00

Dit is deel 3 van mijn fibromyalgieverhaal. Klik hier voor deel 1 en deel 2.

Na bijna een jaar op de wachtlijst te hebben rondgehangen, was er in september een informatie-bijeenkomst, bedoeld om mensen uit te leggen wat er van hun verwacht zou gaan worden. Dit omdat het een behoorlijk intensieve therapie is en ze zo veel mogelijk op voorhand die mensen proberen te selecteren die bereid en in staat zijn om die tijd en moeite er in te steken.

Het traject waarvoor ik was opgegeven was een multi-disciplinair traject voor chronische pijn van het Rijnlands Revalidatiecentrum. Dus niet specifiek voor fibromyalgie-patiënten maar daarvan waren er een hoop aanwezig. Aan het einde van de bijeenkomst kreeg je een vragenlijst mee, als je wilde meedoen aan het traject moest je die invullen en opsturen. Waarbij nadrukkelijk vermeld werd dat ze op volgorde van binnenkomst behandeld werden en dat, mocht je worden aangenomen, de verwachting nu was dat je dan in januari/februari aan de beurt zou zijn.

Ging die lijst diezelfde dag nog op de bus? Wat dacht je?

En toen ging het opeens heel snel. Eind oktober kreeg ik een uitnodiging voor een intake. Hierbij had ik een afspraak met een psychologe om te kijken of ik mentaal in staat zou zijn het programma te volgen, ging ik langs bij de fysiotherapeute voor mijn fysieke staat en had ik een gesprek met de revalidatiearts die het programma leidde. En die me totaal overdonderde: “of ik over 2 weken (dus half november) al wilde beginnen?” Wat??? Met knipperende ogen zat ik daar, nog niet bijgekomen van de stress van onze laatste verhuizing en helemaal voorbereid om januari. Yikes! Na wat vijven en zessen heb ik toch die kans met beide handjes aangegrepen.

Snel moesten er allerlei praktische zaken geregeld, als opvang voor het Kind. Gelukkig kon de Echtgenerd op werk veel schuiven en samen met een helpende hand van mijn moeder was dat probleem snel van het lijstje gestreept.

Vervoer was de volgende uitdaging, want van Voorburg naar Alphen aan de Rijn, da's niet de beste verbinding met het openbaar vervoer. Het idee dat ik met de net aangeschafte klassieke Benz de parkeergarage bij het ziekenhuis in moest, veroorzaakte nog net geen hartkloppingen. Dus toch maar voorzichtig geopperd of we voor die 14 weken niet ons oude vertrouwde Swiftje nog even konden houden. Dat kon en daarmee tufte ik vrolijk heen en weer. Muziekje erbij en gaan. Dat Swiftje, genaamd Koekie, staat (gelukkig) nu nog steeds trouw voor de deur.

Daar begon ik dan. Eindelijk. De eerste 2 weken waren bedoeld om in kaart te brengen hoe je er voor stond. Daarna volgden 2 fases van 6 weken waarbij doelen werden gesteld. Elke week had je gesprekken met een maatschappelijk werker, een psycholoog, een haptotherapeut, een fysiotherapeut en een ergotherapeut. Daarnaast gingen we in een groep onder begeleiding zwemmen, sporten en leren ontspannen. En kregen we de nodige opgaven mee om thuis te maken, over na te denken of te doen. Zelfs de Echtgenerd ontkwam er niet aan als 'partner van' en mocht een paar keer komen opdraven.

Door de mangel gehaald? Echt wel!

Onderling werd veel overlegd en zo werd je van alle kanten bestookt en gedwongen om je problemen onder ogen te zien, er niet voor weg te lopen en te leren accepteren dat het zo was. Vervolgens werd gekeken of en wat te verbeteren was en werden daar realistische plannen voor gemaakt en gekeken naar doelen die haalbaar waren.

Ik leerde er de kluwen van pijn, vermoeidheid en emoties te ontwarren en al dat leed een plekje te geven. Maar belangrijker, ik leerde er onderscheid maken tussen klachten die met mijn fibromyalgie te maken hadden en klachten die daar los van stonden. In plaats van een grote brei van ellende kon ik nu aan de slag met verschillende aspecten en werd alles beter beheersbaar. Ik leerde dat sporten mogelijk was, en dat ik er baat bij had. Ik leerde er anders naar mijzelf te kijken en niet alleen het negatieve maar ook de positieve kanten te zien. Die pijn, die klachten, die zouden niet weggaan..... maar ik bestond uit veel meer dan dat en dat begon voor mij ook weer zichtbaar te worden.

Tussen afspraken door zaten we gezamenlijk te wachten op de gang en ook tijdens de groepslessen leerde ik mijn mede-revalidanten kennen. Ook dat was fijn. Gedeelde smart is halve smart, niet? Al voelde ik me ook hier weer een beetje de vreemde eend in de bijt. Over het algemeen was ik een stuk jonger (zo'n 10 tot 20 jaar) dan de rest. De meesten hadden al een heel leven opgebouwd, terwijl ik relatief aan het begin stond en vaak waren ze met heel andere dingen en interesses bezig. Maar het verhalen uitwisselen en samen bezig zijn was heel waardevol. Al had ik vaak het gevoel dat mijn klachten toch weer net ergens anders vandaan kwamen.

Op een gegeven moment was ik wel een beetje klaar. Halverwege de 2e fase had ik mijn doelen behaald of leren accepteren dat ze veel langer zouden duren. Die dingen waar ik nog wel hulp bij zocht (zoals leren ontspannen), die pasten net niet in het programma en in overleg heb ik het traject een paar weken eerder afgesloten dan gepland.

Daar ging ik; weer terug het normale leven in. Met een lijstje van actiepunten in mijn ene hand en mijn andere hand in een mitella, want uitgerekend nu ik weer kon sporten, was ik heel lullig maar ook heel ongelukkig gevallen. Het resultaat: een zwaar gekneusde elleboog.

Recyclen, natuurlijk doen!!

2011-11-16T11:26:00.000+01:00

Een tijdje terug, postte ik dat het tijd was voor nieuwe schoenen. Inmiddels loop ik al weer een tijdje rond op mijn nieuwe dubbelgroene (want groen van kleur en ecologisch) gympen en zijn de oude, zwarten inmiddels meegegeven met het vuil. Maar mijn rubber laarzen, tja.... die slingerden nog steeds door het huis. Daar kon ik wat minder makkelijk afstand van doen. Ik vond het gewoon zonde, dat weggooien.

En maar goed ook, want Wenz heeft een briljant idee en kan ze goed gebruiken. Dus nu zijn mijn stippellaarsjes onderweg richting 'daar waar denken geen zeer doet' om aan een nieuw leven te beginnen.

Na enig oponthoud, want eerst was uiteraard mijn tape op en kon ik ze dus niet goed inpakken. Vervolgens moesten ze drogen..... Drogen? Ja, drogen. Je maakt iemand natuurlijk niet blij met een stel vieze, modderige stappers dus was ik ijverig aan het boenen geslagen. Vergetend waarom ik ze ook al weer weg deed............. u raadt het al...... toen ik klaar was en ze af wilde drogen waren ze niet alleen van buiten maar ook van binnen zeikesnat.

Ik ben heel benieuwd naar het resultaat van de metamorfose.

Met z'n allen!!

2011-11-14T16:44:00.001+01:00

Schreef ik twee weken terug hoe het me moeite kostte om de meditatie-oefeningen voor mijn mindfulnesstraining te doen, inmiddels lukt me dat een stuk beter. Deze week ben ik 5 van de 7 dagen braaf er even voor gaan zitten/liggen en lukte me dat ook gewoon.

Sterker nog, het heeft een positief effect op de rest van het huishouden. Het hondje veert al enige tijd overeind zodra ik met mijn laptop richting slaapkamer loop om tevreden naast mij mee te mediteren. En inmiddels is hij niet de enige, sinds een dag of wat ligt daar ook een tevreden spinnend katertje naast me zodra ik aan het einde van de oefening mijn ogen weer opendoe.

Wat toch weer wat onhandig is, want ik had me vanochtend voorgenomen om het bed te verschonen........ Maar kon het niet over m'n hart verkrijgen de rust van die 2 monstertjes te verstoren.

Pompoensoep

2011-11-12T14:03:00.011+01:00

Ooit, lang, lang, lang geleden, vond ik het maar veel gedoe..... zo'n pompoen. Daar moest je dan helemaal speciaal voor naar de groenteboer of een natuurvoedingswinkel. Allebei winkels die niet in mijn automatische piloot-winkelrondje zaten. Toen. De groenteboer en ik zullen waarschijnlijk nooit echt maatjes worden maar de natuurvoedingswinkel (of biologische supermarkt) heeft al een jaar of wat een onwrikbaar plekje in mijn winkelassortiment.

Maar toen.... ooit, lang, lang, lang geleden.......was ik een beetje bang van pompoen. Tot ik ze bij mijn Turkse buurman (die zat wel in m'n winkelrondje) zag en er maar eens eentje mee naar huis nam. Wat een geklooi om die schil eraf te krijgen. Da's het betere spierballen werk. Maar daarna heb je dan ook wel iets waar je alle kanten mee uit kunt. Taarten, soepen, stoofpotjes, salades. Heel veelzijdig die pompoen. Ik zou niet eens meer weten wat ik er die eerste keer van gebrouwen heb.

Vanaf dat moment kwam hij vaker op tafel in Huize Lenavanka. En werd ik steeds handiger in het ontdoen van die schil. Nog beter, kwam ik erachter dat bij verse pompoenen dat schillen vaak helemaal niet nodig is. Al maakte ik er ooit wel muffins mee, een pompoentaart staat nog steeds op mijn te-proberen-lijstje. Maar soep, daar draai ik mijn hand niet meer voor om. Het is zelfs zo dat ik 2 pompoensoeprecepten heb die ik zo op de automatische piloot in elkaar weet te flansen.

En eentje daarvan zette ik mijn vader dus voor toen hij een week of wat geleden kwam eten voor we naar een concert van Ruben Hein gingen. Ik had hem gewaarschuwd dat ik niet op m'n best was en dat hij niets uitgebreids hoefte te verwachten.
Dus hij kwam in de verwachting van een pizza of zoiets, maar kreeg: pompoensoep met zalmtaart en salade. Oh, en een zelfgebakken toetje, met koffie, natuurlijk.

Dat geldt als 'niet al te uitgebreid', hier in Huize Lenavanka. Een beetje food-snobistisch, maar 'puh' daar voelen wij ons prettig bij. Natuurlijk hebben we ook pizzadagen, maar dat zijn dagen waarop we echt te lui zijn om te koken of waarop een concertje er zowieso al niet in zit. Dat zijn niet de 'mindere dagen' maar de baaldagen, die laatste variant van onze pizzadagen.

Annyhoedel, pompoensoep dus. Lekker, voedzaam en goed geschikt om wat frustraties op bot te vieren.

Pompoensoep met rozemarijn en port:

1 kleine pompoen, in stukken gehakt (schillen alleen nodig aan het einde van de winter)
2 grote aardapelen, geschild en in stukken gehakt
2 wortelen, in stukken gehakt (schillen alleen nodig bij niet-biologische wortelen)
1 ui, gepeld en in fijne stukken gesneden
½ stengel bleekselderij, in fijne stukken gesneden
2 teentjes knoflook, gepeld en fijngehakt
1 klein handje gerookte spekblokjes
1 steeltje verse rozemarijn, naaldjes fijngehakt (of anders ongeveer 1 ½ theelepel gedroogde)
1 bouillonblokje ('t is een automatische piloot-recept!)
½ wijnglas rode port
zout en peper naar smaak
Olijfolie (de gewone om mee te koken)

Verwarm de olijfolie op een middelmatige vuur in een grote pan. Voeg de ui en bleekslelderij toe en laat enige minuten pruttelen tot de ui glazig is. Voeg de spekjes en de knoflook toe en laat nog een minuut of wat pruttelen.

Voeg de pompoen, aardappelen en wortel toe en roer alles goed door elkaar. Voeg daarna de bouillon toe (ik kook water en gooi dat met het blokje apart in de pan), de rozemarijn en de port. Laat alles zo'n 20 minuten koken tot de groenten gaar zijn.

Als de groenten gaar zijn, pureer de soep met een staafmixer en breng op smaak met zout en peper.

Mocht je het in huis hebben, doe bij het opscheppen een lepeltje creme fraiche in iedere kom.

Herfstweer

2011-11-11T13:21:00.001+01:00

Ik heb een wat dubbele relatie met het Nederlandse herfstweer. Vaak vervloek ik het, dan is het koud en regenachtig weer. Nu zijn de meesten daar niet zo dol op maar voor mij betekent het dubbel pech. Dit weer zorgt ervoor dat ik mijn planning kan omgooien en zo'n beetje de helft van wat ik op die dag had willen doen, kan doorschuiven/afzeggen/stopzetten/moet laten varen. Dus nee, dan baal ik intens dat het al weer herfst is.

Maar dan heb je ook de andere kant. Strakke blauwe hemel, droge lucht en een stralende zon. Waardoor alle herfstblaadjes mooi oplichten en er overal om je heen kleur is. En dan geniet ik en heb ik energie genoeg. Dan kan ik uren door het bos banjeren en samen met het hondje de blaadjes laten ritselen. En ben ik intens blij dat het eindelijk weer herfst is.

En elke dag is het weer spannend, wat voor weer wordt het
vandaag?

Fibromyalgie: na de diagnose

2011-11-09T12:28:00.000+01:00

Dit is deel 2 in mijn fibromyalgie-verhaal. Klik hier voor deel 1.

En dan heb je de diagnose en dan?

Tja, dan weet je dus eindelijk wat je mankeert. Fijn! En toen? Wat betekent dit dan? Met de diagnose alleen was ik natuurlijk niet klaar en begon een tijd van eindeloze wachtlijsten. De eerste wachtlijst was voor een kortlopend traject bij het LUMC waarin bekeken werd welke therapie voor mij het meest geschikt zou zijn. Omdat fibromyalgie voor iedereen anders is, zijn er ook veel verschillende therapie-vormen.

Gelukkig viel deze wachtlijst mee, maar 2 maanden, en in een 3-daagse evaluatie werd bekeken wat ik allemaal wel en niet kon en waar ik baat bij zou hebben. Ik barstte net niet in huilen uit toen de fysiotherapeut mijn aversie voor sportscholen begreep en me zelfs verbood die binnen te lopen. Alleen sporten onder begeleiding van een fysiotherapeut met verstand van fibromyalgie was zijn advies. Maar beweging is wel heel belangrijk!

De emoties die deze openbaringen met zich meebrachten waren overweldigend. Dat in combi met een miskraam, een verhuizing en mogelijk een reorganisatie op werk............. De Echtgenerd zag de bui al hangen en heeft me met klem verzocht te stoppen met werken. Ik kon niet meer. BOEM! Daar zit je dan, THUIS! Opgebrand en overbelast, terwijl je van gekkigheid niet meer weet wat je nu wel en niet aankunt. Niet leuk? Da's een understatement.

En weer stond ik op een wachtlijst. Dit keer voor een multi-disciplinair behandeltraject. Volgens het LUMC was dit een intensief maar zeer succesvol traject en dus het wachten zeker waard. Wachttijd? 3 a 4 maanden. Euh.... dus niet........... uiteindelijk wachtte ik een jaar.

Een jaar waarin ik bijna verdronk in alle emoties en teleurstellingen. Eindelijk wist ik waar ik last van had, maar ook kon ik eindelijk mijn vinger leggen op het missende stukje in een lange reeks mislukkingen. Stopgezette opleidingen, verbroken relaties, uit het oog verloren vrienden, mislukte banen, niet vol te houden hobbies (en blogs), bijna alles was in de soep gelopen door die fibromyalgie. Ik voelde me een mislukking en zwaar, zwaar nutteloos.

Naast al het zwelgen in zelfmedelijden en verdriet, gebeurde er ook rondom mij nog meer dan genoeg. Met een Echtgenerd met 2 banen, een schoolgaand kind, weer een miskraam, verhuizende familieleden en weer een verhuizing. Waardoor ik met advocaten om de tafel zat. Omdat het Kinds vader niet blij werd van onze plannen. Tot hij hoorde dat we naar Voorburg wilden en niet naar de andere kant van het land. “Oh, maar da's vlakbij!” En wij verhuisden.

Moe, wanhopig en met pijn in mijn lijf sleepte ik mij voort. Maar dat jaar was uiteindelijk heel goed voor mij. In dat jaar heb ik heb ik alle pijn, verdriet, emoties, nare herinneringen, onmacht, alles er uit kunnen gooien. Ik had de energie niet meer om het opgekropt te houden. En een ding wist ik zeker, dit nooit meer! Dit moet anders, ik ben meer dan dit. Toen ik eindelijk kon beginnen aan het behandeltraject was ik er ook meer dan klaar voor......................

Zen-momentje

2011-11-04T17:31:00.000+01:00

Druk bladerend zit het Kind naast mij. Af en toe schrijft hij iets op om dan snel weer door te bladeren. De keuzes zijn legio. Al is hij gewaarschuwd dat zelfs Sinterklaas last heeft van de economische crisis. Die banken daar in Spanje zijn ook niet voorzichtig met zijn geld omgegaan. Met die wetenschap in het achterhoofd heeft hij al flink wat dingen geschrapt. Maar wil hij iets van Lego, of toch een spelletje? Playmobil is ook leuk. “Dat piratenschip is zeker te duur, he mama?”
Zonder mijn ogen van mijn werk te halen, knik ik van ja. Dat dacht hij zelf ook al. “Maar dat Dolfje Weerwolfje bordspel? En die Stabilo-stiften? Die tekenen zo lekker, die kunnen toch wel?” Weer knik ik, terwijl ik mijn ogen strak op mijn papier gericht houd.
Na enige tijd legt hij voldaan zijn stiften neer. “Kijk mama, mijn verlanglijstje*, ik heb er ook nog een tekening bijgemaakt!”

“Waar ben jij eigenlijk mee bezig?” Nog steeds zonder iets te zeggen schuif ik hem mijn papier toe. Even is het stil.

“Oh, die is mooi, mama!”

Af en toe is het zo ontzettend lekker om even niet na te denken en alleen maar te proberen binnen de lijntjes te blijven. Een waar zen-momentje.

*Sinterklazen en geïnteresseerde opa's en oma's kunnen bij mij de vertaling opvragen.

Interne conflicten

2011-11-02T17:07:00.000+01:00

't Is raar maar zo werk ik nou eenmaal. Ooit, ergens in een ver verleden, verloren gegaan in de mist des tijds, heb ik mijzelf/is mij aangeleerd om mijzelf geen leuke dingen te gunnen. Zoals gezegd, hoe en waarom dat zo is: geen idee. 't Is niet alsof ik ouders heb die er bizarre denkbeelden op na houden of dat ik geen liefde heb gekregen toen ik klein was. Integendeel.

En nog vervelender is, dat nu ik daar eigenlijk best wel een beetje klaar mee ben, dat mijzelf geen leuke dingen gunnen; het niet is alsof ik dat aangeleerde gewoon even van me af kan zetten. Hoe graag ik dat ook zou willen. Maar op mijn weg naar een leuker en liefdevoller leven kom ik allemaal interne obstakels tegen.

Zo krijg ik knallende koppijn als ik probeer te ontspannen. Kan ik 20.000 redenen verzinnen waarom ik toch echt geen tijd heb om iets voor mijzelf te doen en voelde ik van de week weerstand om naar edelsmeden te gaan. En dat is toch wel het toppunt! Weerstand om iets te gaan doen wat ik leuk vind, waarvan ik na jaren eindelijk durf te zeggen dat ik het zo leuk vind en het vervolgens ook nog eens durf te doen. 't Is raar, maar zo werk ik blijkbaar nog steeds.

Een van de manieren die ik probeer om daarmee om te leren gaan is 'mindfulness'. Sinds een week ben ik bezig met een training onder begeleiding van een psycholoog (vanwege die interne obstakels). Er waren ook nog al wat externe obstakels voor ik aan die training kon deelnemen maar die zijn niet zo relevant. Relevant is: ik ben begonnen.

Als onderdeel van de training is het de bedoeling dat je dagelijks een meditatie-oefening doet. 't Is er eentje die ik al kende en al vaker gedaan heb, dus hoe moeilijk kan het zijn, niet? Nou, dus best moeilijk. Uiteindelijk heeft het me vandaag drie, ja DRIE, pogingen gekost voor ik mijzelf eindelijk toestond om mijzelf dat rustmomentje (want dat is het toch) te gunnen. En dan hebben we het over een rustmomentje van een kwartier. 15 minuten op een hele dag.

Dus loop ik sinds vanochtend flink op mijzelf te mopperen omdat het me niet lukte...... maar omdat ik graag van dat negatieve denkpatroon af wil, probeer ik dat te doen met een 'milde open aandacht' voor mijzelf. Kunt u ze al zien zitten daar boven op mijn schouders? Dat duiveltje en dat engeltje die me van alles influisteren en inmiddels wel 10x met elkaar op de vuist zijn gegaan? Zo lijkt het net een tekenfilm.............. maar dan in mijn hoofd.

Trick or Treat

2011-11-01T11:14:00.001+01:00

Soms vind ik het zoooooo jammer dat ik niet gevat uit de hoek kan komen. Ik ben nou eenmaal niet iemand die met een snel en pakkend antwoord klaar staat. Dat antwoord bedenk ik altijd vijf minuten later..... zo van: “Shit, DAT had ik moeten zeggen!”

Zo ook gisteravond. Terwijl ik sta te koken gaat de deurbel en onderweg naar de deur gaat ook mijn telefoon. Gehaast trek ik de deur open en kijk een jongen in het gezicht..... een doodgewone jongen, die ik wel ken uit de buurt. Eentje die er als de kippen bij is als er iets te halen valt maar zodra er iets gedaan moet worden in geen velden of wegen te bekennen is. Niet een jongen waar ik over het algemeen veel mee te maken heb. Die doodgewone jongen.

Toch keek hij me verwachtingsvol aan. “Happy Halloween!” Verbaasd staar ik hem aan, terwijl in mijn hand mijn mobiel ongeduldig verder rinkelt. “?”. “Happy Halloween!” klinkt het nog een keer, nu wat dringender. En ik mompel iets vaags over 'dat ik daar niet aan mee doe' voor ik de deur dichtdoe en snel mijn telefoon op neem.

En ja hoor, vijf minuten later weet ik wat ik had moeten zeggen:

“Tja, jongetje, als jij snoep wil, moet je toch echt beter je best gaan doen. Ten eerste is het: Trick or Treat en ten tweede moet je verkleed zijn zodat je me kan laten schrikken als ik niet met dat snoep op de proppen kom. Dus als jij volgend jaar nu je best doet om je te verkleden, dan zal dan ik m'n best doen om een snoepje te zoeken.”

Dat is wat ik gezegd zou hebben, als ik iemand was die altijd met een antwoord klaar stond.........

Halloween

2011-10-31T11:09:00.000+01:00

Tja, 't is mijn eigen schuld. Ik heb hem zelf verpest. Het Kind neemt absoluut geen genoegen met iets uit de winkel. Hoe dat komt? Heel simpel. Hij weet niet beter dan dat ik het wel voor hem doe. Wat? Verkleedkostuums maken.

De eerste keer dat het Kind verkleed naar school mocht voor een feest, wilde hij als leeuw. En wat deed ik? Ik maakte een superduper zomerproof (want in de zomer) leeuwenkostuum.

Het jaar daarop, wilde hij als ridder en was hij de meest originele ridder van de school. Met heus megagroot schild.

Jaar 3 waren we al maanden van te voren aan het onderhandelen over wat het deze keer moest worden. Uiteindelijk ging hij als zeemonster.

Vorig jaar had ik stress. Want krap een week verhuisd, kreeg ik 2 dagen van te voren te horen dat hij als vleermuis verkleed wilde voor Halloween. Stress en de kantjes eraf geflanst..... maar hij ging als vleermuis en de hele school wist meteen wie hij was. Al heb ik in de verhuisdrukte daar dus geen foto's van. :-(

En dit jaar? Dit jaar was hij Harry Potter en herkende ik mijn blonde jongetje niet toen ik hem van school ophaalde. Wel jammer dat hij te moe was om nog te kunnen lachen, niet?

Toch maar goed, dat ik het eigenlijk ontzettend leuk vind om te doen. Kostuums maken. Ben benieuwd wat hij volgend jaar wil zijn............

Broodje Klus

2011-10-30T16:52:00.000+01:00

Vorig weekend deden de Echtgenerd en ik weer eens een kluspoging. Ooit moet dat huis toch klaarkomen niet? We hadden een heel mooi plan van aanpak wat compleet spaak liep toen de deur die eventjes omgeruild moest worden, iets meer uitdaging bood dan van te voren ingeschat. Toen na 3 uur noeste arbeid de deur ook nog eens niet bleek te passen (als in helemaal niet, never nooit niet), hadden we het wel weer gehad.... voor dat weekend...... met klussen......

Gelukkig had ik wel boodschappen gedaan zodat wij even later zaten te genieten van een Broodje Klus.

Men neme:

2 biologische meergranen afbakbroodjes (geloof me, die zijn 10x lekkerder)

2 kalfsworsten van de slager om de hoek (of andere lekkere worsten/worstjes natuurlijk)

1 tomaat

1 grote hand gesneden ijsbergsla

een klein handje fijngehakte bladpeterselie

3 fijngehakte cornichons (of een augurk)

een theelepel kappertjes ook fijngehakt

3 eetlepels halvanaise (of mayonaise, of ….)

3 eetlepels kwark (of yoghurt, maar die was op)

een paar druppels tabasco naar smaak

zout en peper

Bak de broodjes volgens de instructies af in de oven. Braad de worstjes in de pan. Snijd de tomaat in hele dunne plakjes.

Voor de dressing: Meng de halvanaise en kwark door elkaar. Voeg de cornischons, peterselie, kappertjes en tabasco toe en roer goed. Breng op smaak met zout en peper.

Snijd de broodjes overdwars open maar niet helemaal door. Smeer de binnenkant in met de dressing. Vul met de sla en plakjes tomaat. Snijd de worsten in de lengte doormidden en leg deze in het broodje. Verdeel de overgebleven dressing over de worst en smullen maar.

Binnen fotograferen

2011-10-29T17:19:00.000+02:00

Zeker nu het het donkerder wordt buiten is het af en toe best lastig om binnen goed bruikbare foto's te maken.

Maar dat is niet mijn enige uitdaging. Zo werd ik bij het fotograferen van de pompoenen die het Kind samen met zijn vader had uitgesneden (rara, wie welke precies heeft gemaakt) enthousiast bijgestaan door het Kind, die allerlei heel nuttige stylingsuggesties heeft, zoals bakugans die perse ook op de foto moeten. Wat bakugans met pompoenen te maken hebben? Geen idee.

Een ander groots struikelblok is toch wel het 'itty bitty kitty committee' die zich zeer actief met het fotograferen bemoeit. Maar ik moet zeggen dat die hulp ook best mooie foto's oplevert:

Prutweek

2011-10-29T16:38:00.000+02:00

't Was stil hier, niet?

Ik had weer zo'n week. Zo'n week waarin ik alleen maar dingen had om over te klagen. Klagen over stiekem best belangrijke zaken als een diëtiste die er ietwat (behoorlijk, een beetje boel) wetenschappelijk ongefundeerde theorieën op na hield. Klagen over 'mijn' psychologe die mij daarin niet serieus nam. Klagen over het feit dat ik daar een gesprek met hun leidinggevende over aan moest gaan. Kortom een hoop gestress dat me niet in de koude kleren is gaan zitten.

Klagen over het herfstweer, waardoor ik dat beetje fut wat ik nog over had als mist zag vervagen. Klagen over hoe mijn 'kunnen' en 'willen' nog steeds te ver uit elkaar liggen en ik dus weer mijn plannen moet terugschalen omdat mijn gezin er anders onder lijdt. En dat is zeker niet de bedoeling. Klagen over de pijn in mijn lichaam. Klagen.

Klagen....klagen...........klagen......... Nu houd ik niet zo van lezen over klagen, dus schreef ik maar niets. Maar dat werd dus ook weer iets waarover ik liep te klagen en daar ga ik (hopelijk) komende week weer verandering in brengen. Door gewoon weer te schrijven en dan alleen over positieve zaken.

Gelukkig was er ook goed nieuws deze week: mijn 'oude' weblog staat weer online. Nu alleen nog uitvinden hoe ik kan inloggen. Oh en, de nieuwe lay-out is om te huilen. Maar daar ga ik niet over klagen. Ik ga er alleen als de donder voor zorgen dat ik nu wel snel een eigen back-up heb.

Archief: Rising High

2011-10-19T11:48:00.000+02:00

Dit blog is eerder gepubliceerd op 10-07-2007 op lenavanka.web-log.nl

The highs kept

Coming

In endless

Euphoria

Senses rubbed

Raw

With happy galore

Like flying into

The sun’s brilliance

I was exuberant

(Before the wax melted)

But hey,

You know what they say

If you can’t

Stand the heat

Stay out

Of the kitchen

Losing track

Lost in emotions

I crash down

Wax molten

Feathers burn

Will I be

Like the

Phoenix

And rise

Again?

Lang zal ze leven.......

2011-10-18T18:01:00.000+02:00

Oh, wat baalde ik gisteren toen ik me toch echt moest afmelden voor edelsmeden vandaag. Ik ben al dagen een beetje kwakkelig en dan is zo'n hele dag intensief bezig zijn te veel van het goede. Mopper, mopper. Edelsmeden is leuk, heel leuk en dat zeg ik niet zomaar af, zelfs niet voor mijn verjaardag. Maar het thuisfront keek blij en smeedde grootste plannen.

Zo kreeg ik vanochtend ontbijt op bed en gingen de heren 'de auto wassen' om terug te komen met allerlei geheimzinnige zaken en werd ik prompt de kamer uitgestuurd. Waarna ik een heuse schatkaart in mijn handen kreeg en het hele huis door mocht op zoek naar kadootjes.

En dat terwijl ik dacht dat ik mijn kado allang had gehad. Dit boek over edelsmeden wordt niet meer gedrukt en was ik op Bol tegengekomen voor een bedrag wat ik niet zo maar voor een 2ehands paperback neerleg. Waarop de Echtgenerd het gelijk bestelde en toen het binnen kwam ook alvast maar gegeven had..... alvast voor mijn verjaardag.

Tussen de kopjes Citrosan door speelden we spelletjes en aten we taart, die ik voor deze keer niet mocht bakken. Appel-chocoladetaart om precies te zijn, die boven verwachting goed smaakte. Ook kreeg ik tientallen smsjes en telefoontjes, oh, en kaarten. En zo voelde ik me vandaag ziek maar ontzettend jarig.

Koude voeten

2011-10-17T22:03:00.000+02:00

Als ik moe ben, krijg ik het koud. En dan bedoel ik koud-koud. Pijnlijk koud. Zo koud dat je rillend door het huis loopt. Ook midden in de zomer als het buiten 30 graden is. Eerst moe, dan koud, dan klappertandend met kleren aan in bed. Heel vervelend maar het is nou eenmaal zo.

Zeker als die kou begint bij mijn voeten, en ik niet als een bezetene zorg dat die weer warm worden, kan ik door de rest van mijn dagplanning een grote dikke streep zetten. Inmiddels ben ik er wel aan gewend en heb ik zo mijn slimmigheidjes om te voorkomen dat ik het koud-koud krijg. Laagjes-principes, sjaals om, vesten mee dat soort dingen. De meeste oplossingen zijn zo vanzelfsprekend dat ik er niet meer bij nadenk.

En dat overkwam me dus zaterdag. Met mijn nieuwe groene gympen aan was ik vrolijk in de auto gestapt, sjaal om, vest mee. Niks aan het handje. Op de terugweg merk ik dat ik moe wordt maar hee, ik heb me goed aangekleed, dus geen problemen toch?

Tot ik last van koude voeten kreeg en me realiseerde dat ik inderdaad over iets niet had nagedacht. Wollen zooltjes. Zo'n simpel slimmigheidje wat normaal gesproken helpt om mijn voetjes boven het kritieke koelpunt te houden. Wollen zooltjes die ik dus nog niet in mijn nieuwe schoenen had gestopt en die wel standaard in de ouden zaten.

Eenmaal thuisgekomen kon ik linea recta door naar bed. Maar gelukkig wel in de wetenschap dat dit me niet nog een keer gaat overkomen. Want terwijl ik mijn bedje inkroop, was de Echtgenerd al onderweg naar de winkel om nieuwe te halen.

Archief: Verlaten

2011-10-15T11:16:00.003+02:00

Dit blog werd eerder gepubliceerd op 05-07-2007 op lenavanka.web-log.nl als onderdeel van W.O.W*.

“Kom, het is maar een schrijfopdracht;” mompel ik tegen mijzelf. Maar al ruim een week loop ik te worstelen met de betekenis van het woord. Verlaten. Tja, verlaten door elke vorm van inspiratie, dat ben ik, ja. Al tig keer ben ik aan een stukje begonnen om het weer te verscheuren. Alles is niet zo als ik het hebben wil. Het lukt het me niet eens om, naar aanleiding van het woord: verlaten, 10 woorden zinnig aan elkaar te rijgen.

Laat staan het (verplichte) W.O.W.-woorden-aantal van 250. “Waarom is dat toch;” vraag ik me af? Terwijl ik vanavond naar huis loop, begint het me te dagen. Ik heb alles al verlaten. Verlatenheid is als een gepasseerd station. Een hoofdstuk dat ik net met veel moeite heb afgesloten. Na definitief een fase in mijn leven verlaten te hebben waarin ik mensen in de steek heb gelaten, te laat was om bepaalde kansen te grijpen en waarin ik een aantal (hopeloze) dromen/verwachtingen/situaties heb opgegeven, sta ik nu aan een begin en kijk ik vooruit. Op zoek naar nieuwe kansen en deuren die open gaan in plaats van dicht.

Waar mede-W.O.W.ers zich ondertussen overtroffen hebben met roerende verhalen, stemt het woord mij somber. Een somberheid waar ik heel opstandig van word. Ik wil niet somberen! Ik wil licht en lachen en geluid. Niet zitten simmen in een hoekje met de gordijnen dicht en de hoorn van de haak.

Dus hef ik het glas op het verlaten van verlaten. Proost! Op naar het licht!

*W.O.W.: Write on Wednesday. Om de 14 dagen op woensdag wordt een willekeurig woord met betekenissen geselecteerd. Over dit woord moet in 250 woorden een kort verhaal geschreven worden. De huidige W.O.W. wordt beheerd door Aline blogt.

Een Nova Scotia.... wat was het ook al weer?

2011-10-14T11:57:00.000+02:00

Onderweg naar school oefent het Kind ijverig: “Een Nove Scovia... Mam, hoe heette dat nou ook al weer? Een Nove wattes?” Na een paar dagen oefenen lukt het hem dan toch om in een keer die hele mondvol er vloeiend en foutloos uit te krijgen: “Wij krijgen een Nova Scotia Duck Tolling Retriever.” Een Toller voor de mensen die dat wat lang vinden om elke keer uit te spreken.

De buurvrouw heeft er 3 en die zijn leuk. Vond ik al een tijdje en het hondje was het daar ook wel mee eens. Twijfelend had de Echtgenerd er in toegestemd, die wilde het liefste een Duitse Herder maar helaas past dat niet helemaal bij ons in het gezin. En toen kregen we een tijdje terug deze dame van de buurvrouw te logeren, Kaylee.

De eerste avond dat zij bij ons was, was ook de Echtgenerd helemaal, totaal en compleet om. “Marleen, ik wil ook een Toller!” Dus was het maar goed dat we al op de wachtlijst stonden.

Aan het einde van de logeerweek vraagt mijn zoontje hoopvol: “Mama, wat nu als de buurvrouw vergeet om Kaylee op te halen, mogen we haar dan houden?” Nou heeft de buurvrouw 6 honden dus zo raar is die gedachte niet, maar toch...... Kaylee vergeten? Mooi niet dus.

Morgen gaan we kennismaken met de fokster en met een beetje geluk, krijgen wij in januari er ook zo eentje. Een vriendinnetje voor het hondje en het Kind en een hondje voor de Echtgenerd. Want volgens het hondje dat we nu hebben ben ik 'God' en is de Echtgenerd een magere tweede.

Hoe een idee een eigen leven ging leiden

2011-10-12T17:36:00.000+02:00

Na 2 jaar thuis rondgedwarreld te hebben, begint het steeds meer te kriebelen. Ik wil eruit, ik wil iets doen en het liefste ook nog iets waarmee ik wat geld binnenhaal. Maar ja, hoe? En belangrijker wat? Dat een baan-baan geen optie is, dat was me wel duidelijk. Maar gelukkig zijn er meer wegen die naar Rome leiden.

Om weer eens bezig te zijn, had ik de website van één van Echtgenerd's troetelkindjes vertaald naar het Engels. Lekker thuis, op de momenten dat het mij uitkwam en ik de energie ervoor had. Iets wat bijzonder wel lukte. Dus liep ik te spelen met het idee om vanuit huis te gaan werken. Om te beginnen voor een uur of 8 per week en van daaruit opbouwen naar 20.

Dat idee had ik eens voorzichtig geopperd bij mijn therapeut – die enthousiast was en bij de Echtgenerd die het vol enthousiasme de wereld in gooide.
Zo stond ik een maand of wat geleden dus opeens tijdens de bedrijfsbbq van Echtgenerd's werk aan zijn baas uit te leggen wat mijn plannen waren. En hij vond dat wel wat. Of ik ook websites deed? Euh... ja. Op zich wel..zolang het maar over de inhoud gaat... zo stamelde ik.

En met die haperende woorden was mijn idee een feit. Voor ik het wist stond Lenavanka als merknaam geregistreerd bij de KvK, was ik druk bezig met die website en stuurde ik stoer mijn bevindingen door naar mijn opdrachtgever gevolgd door (oh spanning en sensatie) mijn allereerste eigenste factuur.

Hoe dit alles verder gaat? Wordt vervolgd..................

Archief: Korte flitsen

2011-10-11T11:12:00.001+02:00

Dit bericht werd eerder gepubliceerd op 04-07-2007 op lenavanka.web-log.nl

Giebelend zitten wij met zijn tweeën achter in de klas. Na een terechtwijzende opmerking van de docent, kijken wij elkaar geschrokken aan. Om aan het einde bedremmeld onze excuses aan te bieden voor het verstoren van de les. Leek het toch net even of ik weer 16 was en niet beter wist.

Vol spanning kijken we elkaar aan. Dan nog snel schichtig achterom. Ja, de kust is veilig, hij ziet ons niet. Snel rennen we de winkel uit, recht in de armen van een agent. “Pas op,” roept mijn zoontje; “de beer komt eraan!” Wij rennen lachend verder, oom agent verbijsterd achter latend.

Als ik thuiskom, is er een last van mijn schouders gevallen. Dat was voorlopig de laatste keer. En opeens kan ik weer nadenken, heb ik weer overzicht en de rust om te creëren.

“Trut, geef dan ook richting aan,” zit ik te foeteren achter het stuur. “Mamma,” klinkt het monter van de achterbank; “wij zijn van de rijbewijsters, hè? Wij kunnen wel autorijden.” Note to self: In de auto dubbel zo hard op mijn taalgebruik letten.

Nieuwe schoenen

2011-10-10T16:52:00.000+02:00

Na 2 jaar zou je toch verwachten dat ik er wel aan gewend zou zijn..... dat niet hebben van een 'eigen' inkomen. Na 2 jaar kan je toch er wel vanuit gaan dat ik geaccepteerd heb dat de Echtgenerd degene is die zorgt voor het geld op de rekening. En op zich klopt dat ook wel.

Behalve als het aankomt op dingen voor mijzelf. Dan is en blijft daar die barrière en ben ik erg terughoudend in het dingen aanschaffen die ik vroeger zonder nadenken wel had gekocht. Maar eerlijk is eerlijk, hier kan ook mijn twijfel niet meer omheen. Nu is het toch echt tijd voor nieuwe schoenen:

Archief: Uitje

2011-10-08T11:02:00.001+02:00

Deze blogpost werd eerder gepubliceerd op 01-07-2007 op lenavanka.web-log.nl.

Er is een anekdote over mijn vader die mijn oma te pas en te onpas plachte te vertellen. Toen mijn vader nog een klein ventje was, zou hij bij de padvinders gaan. Het uniform reeds aangeschaft; was het wachten op de grote dag. Die ochtend werd mijn oma wakker gemaakt door mijn vader, die bedremmeld naast haar bed stond. “Moeder, ik ga toch maar niet bij de padvinders. Ik ben niet zo’n clubjesmens.” Legendarische woorden die door zijn nakomelingen regelmatig worden aangehaald. Ook ik ben niet zo’n clubjesmens.

Afgelopen donderdag hadden wij een afdelingsuitje op werk. Aangezien ik hier net begonnen ben en het een goede manier is om je collega’s te leren kennen, had ik mij opgegeven. De oplettende lezer zal mijn gebrek aan enthousiasme reeds hebben opgemerkt. Gezellige uitjes en werk gaan volgens mij niet samen. In de loop der jaren alleen maar in mijn overtuiging gesterkt door desastreuze uitjes naar o.a. Showbizz City, probeer ik mij over het algemeen onder deze ‘traktatie’ uit te werken. Maar enfin, ik was vast van plan mijn goede wil te tonen. Dat de ‘organisatie’ hun lippen stijf op elkaar geklemd hield over de invulling van deze dag, maakte alles er voor mij niet beter op.

Het enige wat ons van te voren werd medegedeeld, was dat we een fiets nodig zouden hebben. Mensen buiten Leiden werd een huurfiets ter beschikking gesteld. Dat, in combinatie met de niet aflatende regen van de afgelopen tijd, deed enig nog aanwezig enthousiasme ver beneden het nulpunt zakken. De dag voor het desastreuze evenement werd er nog enige informatie vrijgegeven in de vorm van een overzicht van de groepenindeling, een lijstje van benodigdheden:

een digitale camera (per groepje)
een bandenplakset (per groepje)
een regenpak
droge kleren (optioneel)
een flesje water (optioneel)

en de weersvoorspelling van regen en wind gekoppeld aan de cryptische opmerking dat het laatste het thema zeker tot zijn recht deed komen. Kon mijn enthousiasme nog verder zakken?

Op de dag des onheil deden de weergoden hun reputatie eer aan door ons te verrassen met een fris briesje, wat stapelwolken en een stralende zon. Een voorteken? Het was in ieder geval genoeg om mijn pessimisme te laten omslaan naar twijfel. Aan het einde van de dag was ik laaiend enthousiast. De puzzelfietstocht langs verschillende molens (Het Thema) was goed opgezet, de daarop volgende boottocht in combi met het zonnetje erg aangenaam, de uit te voeren opdrachten vermakelijk en het afsluitende etentje voortreffelijk. En inderdaad zijn mijn collega’s en ik nader tot elkaar gekomen.

Mocht ik moralistisch zijn ingesteld, zou ik hier een afsluitend betoog houden over het belang van de onderlinge communicatie...zucht,gaap.......motivatie.......bladiebladiebla, enzovoort.
Maar enig moralisme is mij vreemd zodat ik kan nu onbekommerd terugkijken op een geslaagde dag en (stiekem) uitkijk naar de volgende. Misschien toch wel een (heel klein) beetje een clubjesmens?

Web-log is weg

2011-10-06T11:43:00.000+02:00

Mijn oude blog: lenavanka.web-log.nl is weg. Pleitte, foetsie, verschwunden. Allemaal dankzij de migratie van web-log. Die migratie waardoor vele bloggers weken niet konden of nog steeds kunnen bloggen omdat hun blog onbereikbaar is.

Omdat ik een aantal jaar geleden vanaf verschillende locaties postte, heb ik geen 'eigen' archief van mijn web-logperiode. Mijn blog bleef gewoon in de lucht, dus wat was het probleem? Tot web-log ging migreren. Ongetwijfeld hebben ze me hierover gewaarschuwd maar inmiddels had ik ook een ander mailadres en dus zijn die berichten nooit aangekomen. Slordig, slordig, slordig.... ik weet het.

Dus nu zijn al die mooie posts dus kwijt........dacht ik. Maar gelukkig is op het interwebs nog heel veel terug te vinden. Dankzij een handige website en hulp van de Echtgenerd heb ik een aantal blogs alsnog boven water kunnen halen. Helaas lang niet alles maar toch..... iets is beter dan niets.

En nu vind ik het zonde om daar niets meer mee te doen. Dus duik ik de komende tijd de archieven in. Elke zaterdag en woensdag hier een blogje uit de oude doos.

En wie weet heb ik geluk, en duikt mijn oude blog ook weer 'live' op als web-log eindelijk is uitgemigreerd.

'Zo'n dag'

2011-09-30T16:23:00.000+02:00

Als ik 's ochtends opsta is het eerste wat door mijn hoofd schiet: "Shit! Vergeten! De boodschappen worden vanochtend bezorgd, ik kan helemaal niet met L. gaan wandelen". Wat ik haar dus ook op het hondenveldje aangekomen meteen maar vertel. Voor ik dat ook weer vergat.

H. stoot me aan: "Pas op hoor! Ik had gisteren ook 'zo'n dag'. Weet je nog dat ik 's ochtends gelijk al 2x in de hondenpoep stond? Nou, daarna is die dag niet veel beter geworden.” Profetische woorden, zo bleek......

Thuis gekomen heb ik onthouden dat onze kitten vandaag een pijnstiller krijgt vanwege z'n castratie. Maar dat is dan ook gelijk het enige wat ik vandaag onthouden heb. Het lijstje dingen die ik vergeten ben vandaag is velen malen groter:

Ik vergat een saucijzenbroodje mee te nemen bij de bakker dat was bedoeld als 'snelle lunch' in de auto voor het Kind onderweg naar haptotherapie.
Ik vergat dat de school pas om 12:15 uur uit gaat tussen de middag en niet op 12:00 uur en moest het Kind dus uit zijn o zo geliefde gymles plukken.
Ik vergat het hondje mee te nemen toen ik vanaf de slager terug liep naar huis.
Ik vergat dat de gesmolten chocolade voor de brownies in de gootsteen stond af te koelen toen ik mijn handen wilde wassen.
Ik vergat bakpoeder toe te voegen aan mijn ietwat waterige brownies.
Ik vergat dat ik bevroren kipfilets uit de vriezer had gehaald en ter bescherming tegen de katten in de (toen nog niet ingeschakelde) oven had gezet.

H. had helemaal gelijk: dit is inderdaad 'zo'n dag'. Nu maar hopen dat ik niet vergeet die ietwat waterige, bakpoederloze brownies uit de oven te halen................

Een blogpost in 3 minuten.............

2011-09-28T13:50:00.000+02:00

"Ik heb een idee. Dat idee groeit, groeit in mijn hoofd en dan op papier. Van papier springt het over op digitaal. Mijn creativiteit zet ik in om mijn omgeving te vermaken, te informeren, te prikkelen.
Mijn idee krijgt vorm: in beeld, in tekst en soms in geluid. Na deze groeifase wordt het geboren in de vorm van een blogpost. Een klein beetje van mijzelf om te delen, contact te zoeken en een bron van inspiratie te zijn voor het volgende idee."

Dit schreef ik naar aanleiding van een workshop die de Echtgenerd en ik afgelopen zaterdag volgden over Sociale Media. Er was ons gevraagd om in 3 minuten een blogpost/bericht/tweet te schrijven. De workshop zelf viel nogal tegen maar heeft ons wel aan het denken gezet. Grootse plannen worden bekokstoofd in Huize Lenavanka. Maar daarover later meer.....................................

Snoeppot

2011-09-27T21:21:00.000+02:00

Net als ieder ander kind lust het Kind best graag een snoepje. Als moeder heb ik daar ook niet veel problemen mee, een snoepetend kind. Dus hebben wij een snoeppot. Ziet er best gevuld uit, niet?

Toch is het Kind er niet bepaald gelukkig mee, die snoeppot. Om te beginnen heeft de Echtgenerd ooit, in een vlaag van verstandsverbijstering, gezonde snoepjes gekocht. Rozijntjes in een yoghurtlaagje (da's dat zakje van een bepaald huismerk). Enne, gezonde snoepjes?? Die bestaan niet. Dan zouden het verantwoorde tussendoortjes heten en da's iets heeeeeeel anders (aldus het Kind en eigenlijk ook de mama). Maar ondertussen nemen die toch wel wat ruimte in de snoeppot in beslag.

En nu heeft zijn (o zo gemene) moeder een regel: er gaan pas nieuwe snoepjes in de snoeppot als de ouden zijn opgegeten. Dit om te voorkomen dat alleen de allerlekkerste snoepjes eruit worden gevist en de minderen maar weggegooid moeten worden. Tenminste, als het aan het Kind ligt, daar denkt zijn (o zo gemene) mama dus duidelijk anders over.

Laatst kregen wij bij de bestelling bij Albert (boodschappen worden bij ons bezorgd, soms heeft leven met fibromyalgie ook z'n voordelen) als promo-artikel een zak van deze dingen:

Katja, dat valt zeker weten in de categorie 'snoep', dus hop, die gingen in de snoeppot. Om er vervolgens niet meer uit te komen. In het dropje zit namelijk heel gemeen een flinke dot salmiak verstopt en salmiak.... dat lusten wij hier in huis niet.

Maar ja, nu zitten we dus met die (stomme) regel van die (o zo gemene) mama. Want zo lang die hele vieze snoepjes in de snoeppot zitten..................

En dus is de (o zo gemene) mama op zoek naar een manier om wel consquent te blijven maar ook het Kind niet onnodig te laten lijden. Dus, lieve bloglezers..... wie helpt ons uit de brand? Houdt er iemand wel van dropjes met salmiak? Wie maakt ons los????*

*In de buurt komen we ze hoogstpersoonlijk brengen. Voor mensen verder weg sturen we ze gratis en voor niets per post.

Geluksmomentje

2011-09-25T23:43:00.000+02:00

Elke dag heb ik een klein geluksmomentje, nou ja, bijna elke dag. Het is een heel klein momentje maar eentje waar ik intens van geniet. Het toetje. Een kop koffie met melk en suiker en een 'eigengebakken iets'.

Dus maakte ik me niet al te druk toen ik een verkennend gesprek met een dietiste had om te zien of mijn voedingspatroon zou kunnen helpen bij het verminderen van mijn fibromyalgie-klachten. Ik was best bereid om veel te laten staan zolang ik mijn geluksmomentje maar mocht houden. Dat dat een kleinere portie zou kunnen worden, daar was ik bereid om over na te denken.

Tot ze me mailde met haar voorstel, gebaseerd op het paleo-idee. Toen realiseerde ik me dat eten voor mij meer betekent dan alleen maar voeding. Eten is sociaal, eten is ontspanning en eten is een moment om intens gelukkig in te zijn. En dacht ik al snel: “dat idee, dat vind ik helemaal niets.”

Stel je voor dat dit het laaste beeld van mijn geluksmomentjes zou zijn:

Brrrrr.......... Ook de kat vind dat idee maar helemaal niets.

Ik ben benieuwd: Wat is jouw kleine geluksmomentje van de dag?

Een mooi excuus om niet te hoeven strijken

2011-09-23T11:26:00.002+02:00

Safari

2011-09-20T09:03:00.000+02:00

Mijn zusje is op safari. Gaaf niet? Daar heeft ze lang voor gespaard en nog langer naar uitgekeken. Maanden heeft ze me gebombardeerd met sites met live wildlife-beelden, what to wear, de nieuwe kofferset en weet ik wat meer. Ze heeft een nieuwe camera gekocht ter voorbereiding, want heee, die leeuw moet toch echt wel scherp in beeld komen.

Met een af en toe opgetrokken wenkbrauw heb ik haar voorbereidingen gadegeslagen. Oh, wat keek ze er naar uit. En wat gunde/gun ik haar deze ervaring. En oh, wat denk ik elke dag aan haar en hoop ik dat ze toch echt geniet.

Maar toch kon ik een kleine grrmbll... niet onderdrukken toen ik vanochtend, op deze toch wat frisse hersftochtend, dit mailtje in mijn mailbox aantrof. Tenminste, nadat ik me realiseerde dat het geen spammail was:
________________________________________________________________________

Meer informatie over de reis door Kenia en Tanzania

Geachte heer/mevrouw,

mevrouw XXX is al weer een paar dagen op reis door Tanzania & Kenia. Vandaag bezoekt mevrouw XXX het Baringomeer. Het Baringomeer is, met meer dan 450 vogelsoorten, het Mekka van vogelliefhebbers. Tijdens een boottocht kunnen ook de krokodillen en nijlpaarden worden bezocht.

Onderstaand vindt u een link naar de uitgebreide reisbeschrijving met meer informatie over de bezienswaardigheden en de verschillende plaatsen die op het programma staan.

Binnenkort ontvangt u weer een berichtje met informatie over de rondreis van mevrouw XXX.

Met vriendelijke groet,

XXX

__________________________________________________________________________

Zo eentje van: Jaaaaa, ze is op een once-in-a-lifetime-experience..... nou weet ik het wel!!!!!

Meteen daarna surf weer even naar de site met die webcam op dat hyena-hol. En hoop zo, zo, zo ontzettend hard dat ze van deze ervaring geniet.

Het hondenveldje

2011-09-19T09:32:00.001+02:00

Net als de meeste mensen, heb ik een vaste ochtendroutine. Zeker doordeweeks. Opstaan, douchen, aankleden, ontbijten, etc. Daarna breng ik het Kind naar school en dan.... is het hondje aan de beurt. Vlak bij school is een hondenveldje en daar gaan we elke ochtend naar toe.

Hier leert het hondje omgaan met andere honden, leert hij spelen, leeft hij zich uit.

Terwijl ik lekker bijklets met de andere tweevoeters op het veld. Hier leerde ik mijn nieuwe buurt kennen, welke winkel zit waar? Wat is leuk om te doen. Dierenarts? Sportschool? Dat soort dingen.

Net verhuisd naar een nieuwe stad, moet je alles opnieuw ondekken en integreren in de buurt werd makkelijk vanaf hier.

Hier kom je buren tegen die zo maar helpen met verven of die je een mobiele telefoon uitlenen als jij de jouwe verliest.

Hier staan we regelmatig schaterend van het lachen of leven we mee als iemands hond iets overkomt, of kind, of partner of de zelf.

Hier blog ik in real life.

Brocolisoep

2011-09-18T12:28:00.002+02:00

Boos komt 't Kind op me af gerend. Ik ben net te laat op het schoolplein en hij heeft moeten wachten. Wel iets van een minuut. Als we naar huis lopen vertel ik hem vervolgens dat hij mee moet boodschappen doen. Ook dat nog! En nee, hij mag niet eerst een filmpje kijken. Huilend loopt hij naast me. Het gaat allemaal niet zoals hij wil. Kortom, het is een rotdag en hij heeft alleen maar pech. Pech, pech, pech!

Eenmaal in de supermarkt heb ik pech en is er geen pompoen te vinden. Pompoen die ik nodig heb voor de soep van vanavond. Terwijl ik sta te mopperen, kijkt het Kind hoopvol op: “eten we dan brocolisoep?” Knorrig werp ik een laatste blik op het lege pompoenschap en draai me om naar een mega-aanbiedingsbord: Brocoli!

Tijdens het avondeten moet het Kind schoorvoetend toegeven dat het toch niet zo'n pechdag was. Want dat er toch ook een paar dingen gegaan zijn zoals HIJ wilde, zo eten wij vanavond brocolisoep.

“Dit is mijn lievelingssoep, mama! Die moet je vaker maken. Hij ziet er vies uit en hij ruikt raar, maar hij is HEERLIJK!”: roept hij uit als hij zich een tweede keer laat opscheppen, iets wat een zeldzaamheid is.

Brocoliesoep met gorgonzola

2 stronken brocoli, in roosjes en de steel in blokjes gesneden

4 aardappelen, geschild en in blokjes gesneden

1 grote ui, grof gehakt

olijfolie om in te bakken

100 tot 150 gram gorgonzola, verkruimeld

ongeveer 750 ml kippenbouillon

sap van een halve citroen

zout en peper

Garnering:

een bosje bladpeterselie

250 gram spekblokjes

250 gram kastagnechampignons, in plakjes

olijfolie om in te bakken

2 teentjes knoflook

zout en peper

In een pan op matig vuur, verwarm 2 à 3 eetlepels olijfolie. Als de olie warm is, voeg de ui toe en bak tot hij glazig is (een minuut of 5). Voeg daarna de brocoli en aardappelen toe en roer alles goed door elkaar. Voeg daarna de bouillon toe en breng aan de kook. Laat zo'n 20 minuten koken of tot de brocolie en aardappelen gaar zijn. Voeg de gorgonzola toe en roer alles goed door. Pureer de soep in een blender, met een staafmixer of een aardappelstamper. Roer het citroensap door de soep en breng op smaak met zout en peper.

Voor de garnering:

Hak de peterselie fijn. Bak de spekblokjes tot ze krokant zijn en laat ze uitlekken op wat keukenpapier. Plet de teentje knoflook met de platte kant van het mes. Doe deze met circa 2 eetlepels olijfolie in een pan en zet deze op een matig vuur. Voeg als de olie warm is de champignons toe en bak ze bruin. Breng op smaak met zout en peper. Haal voor het opdienen de teentjes knoflook eruit en gooi ze weg.

Circusact

2011-09-17T21:51:00.000+02:00

Leven met fibromyalgie is net een circusact. Als ware trapezewerker draait het om timing, tempo en vertrouwen. Timing: plan je dag zo dat alles in elkaar valt. Tempo: kies een tempo waarin je je hele dag vol kunt houden en houdt dat tempo aan! Vertrouwen: vertrouw erop dat ook de dingen waar je geen directe controle over uit kunt oefenen goed zullen komen.

Als dat je lukt, dan adem je diep in en stap je in het luchtledige. Zwieren maar!

Afgelopen weken was ik in topvorm. Als een pro zwierde ik door het dagelijks leven en dat voelde goed. Bloggen, Kind, hondje, Echtgenerd, therapie, sociale contacten, opleiding en zelfs een beetje werk. Mijn timing en tempo waren goed op elkaar afgesteld en mijn vertrouwen werd beloond.

Tot afgelopen woensdag. Toen werkte het weer (als in het was fris, winderig rukweer) niet mee en had ik eigenlijk mijn tempo iets terug moeten schroeven. Maar ja, ik had ook een paar afspraken staan die belangrijk waren. En hee! Het ging toch hartstikke goed, de laatste tijd? Dus plande ik mijn dag tot op de minuut en ging van start.

Uiteraard waren er een paar kinken in de kabel en moest ik al snel mijn tempo alsnog omlaag schroeven. Wat ik licht morrend deed. Ondanks dat lagere tempo was ik 's middags al behoorlijk moe. Redelijk richting de gevarenzone-moe, als ik heel eerlijk ben. Maar overmoedig geworden door mijn successen van afgelopen weken was ik niet bereid om ook mijn planning aan te passen.

Aan het einde van de middag ging ik mijn auto ophalen bij de garage, mijn autootje dat eigenlijk al de dag daarvoor klaar had moeten zijn en de oorzaak was van een paar kinken in mijn planningskabel. Het waaide flink en ik liep mijzelf gelukkig te prijzen met mijn vierwieler omdat ik zonder mijn Koekie (zo heet zij) toch echt mijn avondprogramma niet zou kunnen uitvoeren.

Meteen in kunnen stappen en weg kunnen wezen maakt het voor mij haalbaar om 's avonds, zeker met koud, vochtig, winderig weer, afspraken te maken. Op een koud perron/bij een koude bus- of tramhalte moeten staan wachten, al is het maar 1 minuut, is dan al te veel.

Dus blij met mijn autootje en tevreden met mijn dag liep ik de garage binnen. Waar het eerste wat ik zag mijn Koekie boven op de brug was. Op de brug, dus niet klaar. Daaaaaag, daar stortte mijn zorgvuldig geconstrueerde kaartenhuis helemaal in elkaar.

De afgelopen paar dagen liep ik weer als een zombie door het leven en vandaag voel me voor het eerst weer een beetje mijzelf. Want dat is het punt met zo'n trapeze-act. Als het goed gaat, dan voel je je fantastisch. Als je valt................

Vrolijk geel

2011-09-15T14:08:00.001+02:00

Inmiddels is het grote hak- en breek- en boor- en schuurwerk eindelijk voorbij en is het tijd om aan knusse dingen te gaan denken. De inrichting van al die net verbouwde ruimtes. Kleurtjes, wat-komt-waar, dat soort dingen.Kortom, de dingen waar ikzelf mee aan de slag kan in plaats van een beetje het ornament uit te hangen.

Zo ben ik nu druk bezig met de slaapkamer. Waar noodgedwongen, want de kat had onze tijdelijke oplossing gesloopt, toch IKEA-kasten staan en waar ik me dus vol overgave op de muren aan het richten ben. Die geel zijn

Heel geel, vrolijk geel, ontzettend-lekker-wakker-worden-geel. Geel dus. Maar alleen geel vond ik ook weer een beetje saai.

Dus wilde ik een sjabloon. Met bloemetjes. Wat heel leuk gaat worden op de ene muur. Maar helaas wilde de andere muur niet helemaal meewerken. Sigh.... daar trok ik elke keer de onderlaag los als ik het sjabloon wilde verplaatsen.

Bijna had ik me erbij neergelegd dat ik met die muur niets zou gaan doen. Tot ik de laatste Ariadne at Home onder m'n neus had. Daar hadden ze het idee om uit de losse hand een songtekst op de muur te schrijven. En... klik! Ik wist gelijk welke songtekst dat zou moeten worden. Echtgenerd voorzichtig gepolst, maar die was ook meteen enthousiast.

En nu loop ik dus al dagen met dit liedje in mijn hoofd. Geef toe, als dit niet het ultieme wakker worden is...... dan weet ik het ook niet meer.

Moet ik alleen nog even een dagje gaan passen, meten en penselen om te zorgen dat die tekst nu ook echt op die muur komt.

Fibromyalgie: de diagnose

2011-09-13T14:15:00.001+02:00

"Hoe kwam je erachter dat je fibromyalgie hebt?" Ah, ja. Dat is een hele goede vraag. Al in mijn tienerjaren was ik veel en vaak moe. Zo moe vaak dat ik niet eens de fut had om naar school te gaan en, om vooral maar niets te hoeven uitleggen (want wist ik ook niet waarom), regelmatig spijbelde. Gelukkig had ik een talenpakket en heb ik een talenknobbel. Waardoor ik wel elk jaar (met wat hangen en wringen) overging.

Door de jaren heen ben ik met allerlei vage klachten bij mijn huisarts binnegelopen. Pijn in mijn onderrug, moe, pijn overal, heel erg moe, pijn in mijn handen, moe, pijn in mijn enkels en knieen, nog meer moe, maar elke keer had hij geen antwoord. Vaak en veel bloed laten prikken maar uit elke test kwam helemaal niets.

Al met al lukte het me om te 'overleven'. Na mijn diploma-uitreiking ging ik werken, een jaar daarna ging ik studeren. Wat ik wel 3 maanden volhield, toen kon ik het niet meer opbrengen. Weer werken dus. Waarbij ik me met enige regelmaat ziekmeldde om een paar dagen (of een week) bij te slapen. In die tijd dacht ik er niet al te veel overna. Ik was redelijk actief in het uitgaansgebeuren en dacht dat die moeheid daardoor kwam.

Door de jaren heen heb ik verschillende banen gehad, waar ik bijna altijd wegging omdat het niet werkte, maar waarom niet? Daar kon ik vaak mijn vinger niet op leggen. Weer geprobeerd te studeren, dit keer via de LOI maar ook dat kreeg ik niet voor elkaar.

Toen was ik zwanger en verweet ik mijn vermoeidheid daaraan. In die tijd verdween de pijn, ik was blij en dacht er verder niet bij na. Druk met baby, druk met werk, druk met scheiding, druk met alleenstaande werkende moeder zijn, een NIMA-cursus Communicatie gevolg (en eindelijk wel voltooid) dus moe? Tja, ik kon er altijd wel een reden voor vinden.

Tot na een paar jaar die pijn weer boven kwam, toen huilde ik van ellende. Wanhopig zat ik bij mijn huisarts, die wel begreep dat er nu toch echt iets moest gebeuren, en me doorstuurde. Zonder al te veel hoop liep ik de behandelkamer van de reumatoloog in het LUMC binnen. Ik was verrast over de tijd die de arts voor mij uittrok, zeker 1 ½ uur duurde het hele gesprek. Maar toen ik eruit liep had ik niet echt het idee hiermee een stap verder gekomen te zijn.

Tot ik de folder las, die ze me meegegeven had. “Ik denk dat dit is waar jij last van hebt. Lees het eens door en laat me weten of je je klachten hierin herkent.”

Toen alle testen negatief terugkwamen, volgde haar definitieve diagnose: Ja dus. Eindelijk had het beestje een naampje: fibromyalgie......en kon het grote verwerken beginnen.

Mosselen met witte wijn en tomaten

2011-09-12T13:24:00.012+02:00

Mijn oudste broertje lustte vroeger (inmiddels sommige soorten) geen vis . Reuze-interessant vond hij het altijd, maar zodra hij één hap nam, dan was het 'bah'. Hoe vaak hij het ook probeerde, lusten deed hij het niet. Dus als Broeders er eens niet was, maakten mijn moeder en ik graag van de gelegenheid gebruik om ons te buiten te gaan aan zeevoedsel.

Dan zaten wij, op een mooie zomeravond heerlijk in de tuin, met z'n tweeën gamba's te eten of mosselen en ondertussen babbelden we honderduit. Lekker aan de tuintafel met uitzicht op de magnolia die zeker de hele breedte van de tuin besloeg.

Mijn zoontje houd best van vis maar niet van mosselen. Hij vond het idee reuze-interessant, zo met die schelpen en dan peuteren. Daarom heeft hij ze een keer heel enthousiast op zondag besteld maar na één hap, toen was het 'bah'. Dus eten mijn man en ik alleen mosselen als het Kind er niet bij is.

Omdat ik wel weer genoeg kerrie had gegeten de afgelopen tijd, besloot ik om deze keer, in plaats van mijn standaard mosselrecept met bier en kerrie, weer eens wat anders te proberen. Met witte wijn, maar ook met tomaten.

In kookboeken was ik al vaker recepten tegengekomen waarbij na het koken nog ingrediënten aan het gerecht werden toegevoegd. Dit kwam op mij altijd over als een hele hoop moeite voor iets wat je amper proeft. Duh! Dus niet. Toen de mosselen gaar waren heb ik er een scheut room en een hand peterselie overgegoten en, geloof me, dat proef je zeker.

Mosselen met Riesling en tomaat

(voor 2 personen)

2 kg mosselen

olijfolie (gewone)

1 ui, gesnipperd

1 stengel bleekselderij, fijn gesneden

3 tenen knoflook, fijngehakt

3 tomaten, in grove stukken gesneden

1 laurierblad

½ liter riesling (of andere frisse witte wijn)

½ liter groentebouillon (blokje doet het prima)

peper naar smaak

een goede handvol bladpeterselie, gehakt

4 eetlepels room (slagroom, light room, whatever)

Was de mosselen, gooi alle kapotte mosselen en mosselen die na het wassen niet gesloten zijn weg.

Neem een grote pan en zet die op laag vuur. Giet een ruime scheut olijfolie in de pan. Laat hierin de ui en bleekselderij sudderen tot de ui glazig is, circa 5 minuten. Voeg de knoflook toe en laat een minuut of wat meepruttelen. Voeg de tomaten en het laurierblad toe en laat alles pruttelen tot de tomaten zacht geworden zijn. Ongeveer 10 minuten. Voeg de bouillon, peper en witte wijn toe en breng aan de kook.

Voeg dan de mosselen toe en kook, af en toe omschudden, de mosselen in zo'n 4 minuten gaar. Of tot alle schelpen geopend zijn.

Roer voorzichtig de peterselie en de room door de mosselen.

Lekker met heul veul brood om al dat heerlijke, romige vocht mee op te soppen.

Bezigheidstherapie

2011-09-11T22:01:00.000+02:00

Troostprijs

2011-09-09T11:17:00.001+02:00

Na het avondeten speelden we een spelletje voordat het Kind naar bed zou gaan. Monopoly (de kiddieversie) deze keer. Het was een kort spelletje, waarin ik gigantisch werd ingemaakt. Echt gigantisch.

Opgewekt babbelend zit het Kind even later op de wc.

“Maar mama, je hoeft niet zielig te zijn hoor! Omdat jij verloren hebt, krijg je de troostprijs. Jij mag mij naar bed brengen!”

Hij kijkt erbij alsof dat een geweldige troost zou moeten zijn.

Als we even later lekker samen in zijn bed elkaar liggen voor te lezen, kan ik hem daar eigenlijk geen ongelijk in geven.

Gewoon durven doen

2011-09-08T11:58:00.000+02:00

Ooit kreeg ik van een bevriende edelsmid een les als verjaardagscadeau. Na een middagje ijverig knutselen was dit het eindresultaat:

Daarna kwam het idee om daar iets mee te doen al snel in het vakje 'no can't do' terecht. Reistijden, geld, gebrek aan oppas, geen energie, in die tijd waren dat grote beren op de weg.

Toch is het al die jaren blijven kriebelen en stond leren edelsmeden hoog op mijn lijstje van “als ik ooit eens tijd en geld heb”. Door de jaren heen wedijverde het daar om de eerste plaats met het schrijven van een boek. Met net daaronder: het behalen van mijn complete rijbewijs. Dat laatste heb ik inmiddels van het lijstje afgegooid, na een paar keer liften had het 'vrachwagenbestaan' zijn glans wel verloren en motorrijden en fibromyalgie doen het ook niet zo goed samen. Dat dat boek me ooit wel ging lukken, daar durfde ik nog wel in te geloven. Maar edelsmeden....??? Dat betwijfelde ik.

Tot ik instortte en moest stoppen met werken en mijn Echtgenerd mij in zijn oneindige wijsheid (of naiviteit, tijd zal het leren) toeriep vooral me te gaan bezighouden met dingen die ik leuk vond en niet na te denken over dingen als 'aan het werk' gaan. Toen begon dat weer te kriebelen. Zou ik dan toch? Maanden, echt maanden, heb ik die wens door mijn hoofd laten stuiteren voordat ik de moed bij elkaar geraapt had om hem hardop uit te spreken.

En zo kwam het op het lijstje: 'voor na mijn pijnrevalidatietraject'. Zo ergens in februari zette ik het, met trillende handjes en knikkende knietjes, op het 'to do' lijstje en besprak ik mijn voornemen serieus met de Echtgenerd. Die, na een paar keer slikken vanwege de kosten, gelukkig heel enthousiast reageerde. En wonder boven wonder, op een kwartiertje met de bus bleek er een opleiding te zijn die aansloot bij mijn wensen en met plek op een dag en tijdstip dat past binnen onze gezinsplanning.

Dus daar zat ik dan afgelopen dinsdag, op mijn eerste lesdag. Niks vastgelegd lesprogramma! Hier heb je een schrift en ga maar wat schetsen dan gaan we daarmee aan de slag. Drie schetsen vond mijn lerares goed genoeg en gingen door naar de volgende fase. Na aan dagje ijverig zagen, boren en hameren was ik voldaan, geinspireerd en helemaal kapot.

Een lesdag staat vooralsnog gelijk aan minimaal een dag bijkomen. Maar het is het meer dan waard. Het bruist weer in mijn koppetje en kan ik niet wachten tot mijn volgende les en tot ik, met gepaste trots, het eindresultaat kan showen.

Niet uit een blikje

2011-09-06T14:08:00.024+02:00

De afgelopen weken verhaalde het Kind vol enthousiasme over de ragout die hij bij zijn vader had gegeten. Konden wij niet binnenkort ook eens......?? Nu ben ik meestal bereid om aan de wensen van het mannetje te voldoen, maar hier had ik toch een probleempje. De ragout van bij zijn vader komt uit een blikje. En daar doe ik dus niet aan. De enige prefab-producten die met regelmaat in huis worden gehaald zijn diepvriespizza's en bouillonblokjes. Daar houdt het wel bij op. Blikjes.... bah!

Maar zijn verlangen had bij mij ook wel iets losgemaakt. Een verlangen naar vroeger. Tijdens vakanties bij mijn oom en tante in Frankrijk maakte mijn tante wel eens kip-kerrieragout. Een gerecht wat zo met 'vroeger' verweven is, dat ik eigenlijk een beetje vergeten was dat het bestond. Tot een week of wat geleden. Sindsdien kon ik het praktisch proeven elke keer dat ik er aan dacht.

Dus tante gemailed. De prompt reageerde met HET recept. Een recept waar gewoon in staat: een klont boter, een paar lepels, enzovoort. Dat hoort bij Tante-recepten, tantes doen niet aan precieze hoeveelheden, die geven een goede beschrijving van hoe het moet en verder zoek je het zelf maar uit.

Zo stond ik dus afgelopen zaterdag heerlijk tuttend in de keuken kip van z'n botjes te peuteren. Omdat ik het Kind langer ken dan vandaag besloot ik op veilig te spelen en naast de kip-kerrieragout ook een gewone variant te maken. 't Zou toch zonde zijn dat meneer na al die moeite eens zou besluiten dat dat kip-kerriegebeuren het 'm toch niet helemaal was.

Tijdens het avondeten kijkt meneer nieuwsgierig naar alle pannen op tafel. “Wat is dat? De ragout bij papa ziet er heel anders uit!” Weifelend wordt mijn verzekering dat het de beloofde ragout is in ontvangst genomen. Zou het echt wel te eten zijn? Om na een paar happen te constateren dat de zelfgemaakte ragout best lekker is en dat ik hem vaker mag maken. Geloof me, da's wel het hoogste dat men kan bereiken op de complimentenladder van het Kind.

Zelf was ik na de eerste kerriehap weer eventjes op vakantie en zat ik ouderwets in mijn bikini aan een tafel met rood/wit geblokt zeil op een overdekt terras. Met uitzicht op bergen, velden vol mais en een kersenboom en de zon hoog, hoog aan de hemel.

Tante's kip-kerrieragout
½ gekookte kip (zie onder), vlees in kleine stukjes getrokken

2 uien, gesnipperd

2 eetlepels kerrie

t/- 35 gram boter

2 volle eetlepels bloem, met zo'n goeie kop erop – zo vol

kippenbouillon, warm (!)

Kinder-kippenragout

½ gekookte kip (zie onder), vlees in kleine stukjes getrokken

1 ui, gesnipperd

½ stengel bleekselderij, in fijne blokjes gehakt

1 blaadje laurier

t/- 35 gram boter

2 volle eetlepels bloem, met zo'n goeie kop erop – zo vol

kippenbouillon, warm (!)

zout en peper, naar smaak

1 handvol bladpeterselie, fijn gehakt

Doe de boter in de pan en laat smelten maar niet bruin worden. Voeg de ui en kerrie of de ui, bleekselderij en laurier toe en laat zo'n 5 minuten zachtjes pruttelen tot de ui glazig is. Schud de 2 lepels bloem boven de pan uit en roer goed door elkaar. Dit wordt een klonterig geheel. Voeg een lepel warme (hij moet warm zijn, anders krijg je geen ragout maar een mislukking) bouillon toe en roer goed. Zodra de saus glad is: voeg nog een lepel toe en weer roeren. Blijf dit herhalen tot de ragout de juiste dikte heeft. Voeg de kip toe (en eventuele andere ingredienten) en laat alles nog een paar minuten sudderen. Breng op smaak met zout en peper. Roer door de kinder-kippenragout als laatste nog de peterselie.

De hoeveelheden samen zijn genoeg voor zo'n 6 – 8 personen.

Gekookte kip:

In een grote pan; 1 hele (geplette) kip en genoeg water totdat de kip onder staat. Voeg 2 bouillonblokjes toe, of een bouquet garni en breng aan de kook. Laat ongeveer 30 minuten zachtjes koken, draai het gas uit en laat de kip in het hete water verder garen. Na ongeveer een uur valt het vlees van de botten. Mals en gaar.

Je hebt nu ook meer dan genoeg bouillon om ragout mee te maken en nog een flinke pan soep. Ik vroor het in, altijd handig.

De viervoeters hier waren erg blij met het vel en keken hoopvol naar de botjes, die in de prullenbak verdwenen want niet geschikt voor hondjes en poesjes.

Hellupie!

2011-09-05T14:06:00.000+02:00

Ik kreeg een mailtje van een vriendin. “Leuk weblog! Love the way you write. Ik ga zeker die risotto maken, misschien wel gelijk voor m'n ouders en schoonouders”.

Eerst zit ik een beetje te blozen achter m'n lapdoos. Ze vindt wat ik schrijf leuk! Oh, wat gaaf! Maar dan dringt die laatste zin pas goed tot me door.

Yikes!!!!!!!!!! Ze gaat een recept van MIJ maken. Iets waarvan ik heb bedacht dat het de moeite waard was om een blog over te schrijven.

AAAARGH!

Wat als ze het niet lekker vinden? Heb ik wel de goede maten erop gezet? Heb ik het goed beschreven?

HEEEEEEEEEEEEEEEEELP!!!

Op dit soort momenten ben ik een ontzettend onzekere doos. En dat zal ongetwijfeld altijd wel zo blijven............................

Gemarineerde courgettes

2011-09-03T18:19:00.000+02:00

Vandaag had ik me voorgenomen om de achterpui zijn tweede laag verf te geven. 't Is weer een mooie dag dus die deuren kunnen lekker wijd open.
Terwijl de Echtgenerd en het Kind samen op stap zijn, trek ik mijn verfkloffie aan en ga aan de slag. Om er al snel achter te komen dat de hele pui verven vandaag niet gaat lukken. Moe, moe, moe. Als ik 1/3 deel gedaan heb houd ik het dan ook voor gezien. Geen zin om een week in bed te moeten bijkomen.

Wat doe je dan op zo'n mooie dag? Het Kind is inmiddels met een vriendinnetje buiten aan het spelen en de Echtgenerd is op stap, dingetjes aan het regelen. Dus wat ik ook doe, het zal in en om het huis moeten gebeuren. Na een rondje door blogland zit ik me een beetje te vervelen en besluit me maar eens bezig te houden met dingen waar ik energie van krijg.

En zo sta ik op deze warme dag in de keuken, courgettes te grillen. Mjam, mjam, mjam. Naast de courgettes staat een grote pan op het vuur met een hele kip. Die is voor de ragout, daarover later meer. Tot die tijd ruiken mijn keuken en de tuin heerlijk naar soep en sta ik intens te genieten. Zo veel zelfs dat ik aan het overwegen ben zo ook nog wat koekjes te bakken.

Maar waarom courgettes? Omdat ze nu nog in het seizoen zijn? Omdat ze lekker zijn? Omdat mijn Weird Sister me mailde voor mijn gemarineerde courgette-recept en ik beloofd had daar een blog over te schrijven?

Ooit begonnen als een recept van Delia Smith die gestoomde courgettes gebruikte, is het door de jaren heen verandert in het mijne. Met gegrillde courgettes, omdat ik grillen makkelijker vind dan stomen en lekkerder. Ik ben DOL op gegrillde courgettes. Ze zijn ook heerlijk van de barbecue met een yoghurt-muntsausje.

Het is het lekkerst om alleen verse kruiden door de marinade te doen maar helaas is mijn rozemarijnplant tijdens de verbouwing gesneuveld. Verse dragon gebruik ik eigenlijk nooit. Je hebt er voor een recept vaak maar een klein beetje voor nodig en dan zit je met een hele bos..... wat doe je daar mee? In tegenstelling tot peterselie maakt dragon weinig deel uit van mijn kookpraktijken.

Gemarineerde courgettes

Ingredienten

1 grote courgette

Gewone olijfolie voor het grillen

1 klein teentje knoflook
Een halve theelepel zeezout
4 eetlepels olijfolie, extra vierge

½ theelepel grove mosterd

1 1/3 eetlepel witte wijnazijn

Handje vol gehakte bladpeterselie

1 theelepel gedroogde rozemarijn

2 theelepels gedroogde dragon

Zwarte peper

Snijd de courgette overdwars doormidden. Snijd beide helften in de lengte in dunne plakken. Smeer de plakken in met olijfolie en grill ze (in delen) in een grillpan.
Wrijf in een vijzel het teentje knoflook met het zeezout tot een fijne puree. Voeg lepel voor lepel de olijfolie toe en roer goed door elkaar. Voeg de mosterd, peper en azijn toe, weer goed roeren. Als laatste de kruiden en weer roeren.

Giet de marinade over de courgetterepen en laat een paar uur staan. Ze zijn op z'n lekkerst op kamer temperatuur.

Tot het einde van de straat

2011-09-02T16:23:00.001+02:00

Het is voor anderen heel moeilijk om te begrijpen wat ik wel en niet kan met 'mijn' fibromyalgie. Zeker voor kinderen is dat schier onmogelijk. Waarom kon je gisteren wel met me stoeien en kan dat vandaag niet? Dat is toch nauwelijks te bevatten voor een zevenjarige?

Rennen is ook zoiets. Ik kan het niet. Natuurlijk, een klein stukje lukt best maar echt rennen. Nee, dat lukt me niet. Dus probeer ik het ook niet meer. Tot grote frustratie van mijn zoontje, want die vindt rennen heerlijk en wedstrijdjes doen fantastisch.

Net als zijn moeder geeft hij het ook niet makkelijk op. Elke keer weer probeert hij me uit te lokken tot een wedstrijdje 'tot het einde van de straat'.

Vanochtend liep hij treuzelend naar school, zijn brandstof was op. Maar wacht..... hij had nog wel wat raketbrandstof, die kon hij nog wel gebruiken. Dan kon hij rennend naar school.

“Wil jij ook een beetje, mama? Dan kan je meerennen!”

“Sorry, lieverd, maar die brandstof werkt niet in mijn motor!” Dacht ik hem mooi af te wimpelen.

Niet dus, tot aan school is er geexperimenteerd met brandstoffen, leenmotoren, grote beurten en 'eventjes dit nog bijstellen'. Al zijn auto-technische kennis (toch behoorlijk wat) werd uit de kast gehaald om die verwenste motor in de 'renstand' te krijgen....... maar tot zijn grote teleurstelling zonder resultaat. Mama's motor wilde niet werken.

Zeer teleurstellend, net als als in het echte leven.

't Is een kwestie van geduld

2011-08-31T22:56:00.001+02:00

In het kader van: hoe houd ik mijn mega-energieke viervoeter bezig, doe ik sinds kort aan Treibball. Een redelijk nieuwe hondensport die zich het beste laat omschrijven als biljarten maar dan met hele grote ballen en een hond ipv een keu. Het zijn er 8 (die ballen) en onder jouw bezielende begeleiding drijft de hond die ballen een voor een in een doel. Tenminste, dat is het eindresulaat. Eerst moeten er een hoop nieuwe commando's worden aangeleerd. Maar ooit.......dan gaan wij dat kunnen.

Voorlopig zijn wij glorieus gestrand bij stap 1: het duwen van de bal (de eerste dus, laat staan die andere 7). Al bijna 2 weken probeer ik het hondje aan zijn verstand te peuteren wat de bedoeling is. Mijn hondje, die normaal gesprokennieuwe commando's zo oppikt, blijft hier verbaasd me aanstaren, elke keer weer.

De theorie is simpel: Brokje onder de bal, zodra hij de bal duwt om het brokje te pakken duidelijk het commando geven (da's 'push'.... heel logisch, niet?) net zo lang tot het kwartje valt. Met een andere bal, met stickers...... ik probeer het allemaal maar met bijzonder weinig succes.

En daar sta ik dan. Alles wat door Cesar Millan verboden is, haal ik uit de kast om het hondje te enthousiasmeren. Het hoge stemmetje, op en neer springen, slijmen, vragen, bedelen.

Soms, per ongeluk lijkt het, doet hij wat ik vraag. Dan beloon ik hem en prijs ik hem de hemel in. Maar meteen bij de volgende poging staat hij me weer aan te staren. Zo'n blik van “Hallo? Wat wil je nou?” in zijn bruine hondenogen.

Dus youtube ik af en toe honden die het wel begrepen hebben en droom ik over de prijzen die we, ooit wie weet, allemaal gaan winnen............Ooit..... Want zo verzekert onze trainster mij (met een demonische grijns op haar gezicht): 't is een kwestie van geduld.

Storm's keuze

2011-08-31T15:39:00.001+02:00

Koken voor een zevenjarige kan een enorme uitdaging zijn. De mijne kan slecht tegen pittig eten, daar gaat een groot deel van mijn reportoire. Hij houdt niet van gladde texturen: daaaaag gebakken champignons. Sperziebonen, brocoli, doperwten, gekookte wortel.... nee, wordt niet gegeten door de Spruit.

Op zich is hier nog wel rekening mee te houden, ware het niet dat meneer ook heeeeel kortstondige voor- en afkeuren heeft. De ene dag is hij dol op kip. De volgende dag wil hij er niets meer van weten. Ook bepaalde smaakcombi's kunnen wel of niet. Brocoli is een absolute no-no. Brocolisoep daarentegen (met blauwe kaas!) is heerlijk. Snapt u hem nog?

Zoals elke kind dat denkt dat hij al best wel groot is, loopt hij flink te balen dat bij ons de kok bepaalt wat er gegeten wordt. “Ik kan nog niet koken!!! Dat is niet eerlijk!!”

En helemaal ongelijk heeft hij natuurlijk ook niet. Daarom bepaalt op zondagen Het Kind wat er op tafel komt. De enige regel: Niet 2x achter elkaar hetzelfde kiezen.

Tot nu toe werkt dit wonderbaarlijk goed. Zo aten wij de afgelopen weken: spinaziestampot met spekjes (liever geen worst), gourmet (laatste dag van de vakantie), spinaziestampot (het is een favoriet) en zalmtaart. Voordat de lezer gaat twijfelen: het is echt een jongetje van zeven, hoor! Aanstaande zondag staat er patat met bitterballen op het menu.

Die zalmtaart is bij ons inmiddels een klassieker. Simpel doch smaakvol is het een goede standby voor onverwachte gasten na een drukke (werk)dag, in muffinvorm ideaal voor een lopend buffet, koud bij de picknick doet 'ie het ook prima.

Zalmtaart
Geinspireerd door DeliaSmith

6 plakjes bladerdeeg, ontdooid

200 gram gerookte zalm

1 klein bakje creme fraiche

3 eieren

Parmesaanse kaas, gerapst (ik schat zo'n 50 gram)

Peper

Cayennepeper (optioneel)

Springvorm: 24 cm doorsnede

Verwarm de oven voor op 180 graden Celsius.

Vet de vorm in met olie (of boter). Ik neem nooit de moeite om het bladerdeeg uit te rollen maar knip en plak het passend in de vorm, druk wel de randjes goed aan. Verspreid de zalm over de bodem.

In een kom, klop de eieren met de creme fraiche, Parmesaanse kaas en peper (zout sla ik over omdat de zalm en kaas al zout genoeg zijn). Giet dit over de zalm. Voor degenen met meer hittebestendige smaakpapillen dan mijn zoontje: strooi wat cayennepeper over de taart.

Stop de taart in de oven en bak in ongeveer 45 minuten of tot hij gaar is.

Voor zevenjarigen: lekker met feesttomaatjes. Voor volwassenen: lekker met een salade.

Over de grens

2011-08-28T13:30:00.001+02:00

Afgelopen maandag moest ik naar het ziekenhuis voor een allergietest. Niks dramatisch maar toch 'iets nieuws'. Moe van het schilderen zat ik in de auto en dan kan 'iets nieuws' al dat beetje zijn wat ervoor zorgt dat ik van 'gewoon moe' de grens oversteek naar 'fibromyalgie-moe'. Er is echt weinig voor nodig, alleen maar een klein beetje extra spanning.

Terwijl ik in de wachtkamer zat, belde de school van mijn zoontje. Hij was niet helemaal lekker, of ik hem kon komen halen. Niks ernstigs, maar toch..... weer een beetje spanning.
Een ziek kind thuis is zielig voor hem maar het gooit ook mijn dagplanning behoorlijk door de war..... weer meer spanning.

De grens komt met rasse schreden dichterbij.

Als ik het ziekenhuis uitloop, word ik bij elke stap herinnerd aan die megagrote lappen stickers die zojuist op mijn rug zijn geplakt. Bij elke beweging trekt het.... spanning.....weer meer spanning.

De grens? Overschreden. En dat op maandagochtend, de week is nog amper begonnen.

Doordeweekse risotto

2011-08-27T13:02:00.000+02:00

Voor van die 'ren- en vliegdagen' ben ik altijd op zoek naar lekkere, snelle maaltijden die je gedachtenloos in elkaar kunt draaien. Zo aan het einde van een dag waarin je 10.000 dingen door elkaar hebt lopen doen (ja, eigen schuld, ik weet het, beter plannen, jajaja), het natuurlijk regent wanneer je de hond moet uitlaten en je op het schoolplein een doodmoe jongetje in ontvangst neemt, moet je niet ook nog eens hoeven nadenken over 'hoe dat recept nou precies weer zat.'

Mijn laatste ontdekking is een variatie op een recept van Bill Granger. Risotto uit de oven. Zijne is met kip en verse groene asperges. De mijne met grote garnalen en groene asperges uit pot. Kortom, niet alleen gedachtenloos in elkaar te zetten, maar met een beetje geluk ook nog eens gedachtenloos uit de voorraadkast/vriezer te trekken. Tenminste, bij ons thuis slingeren deze ingredienten meestal wel rond.

Wat minder gedachtenloos gaat het er aan toe als je blogt over eten. Foto's zijn altijd een welkome verrijking bij een blogpost maar als het over eten gaat....... dan zijn ze redelijk essentieel. En natuurlijk ben ik dat dus vergeten. Foto's te maken voordat de borden leegwaren. En die gingen leeg. Hoeveelheden die genoeg zouden moeten zijn voor 4 personen worden hier verslonden door mij en (met name) de Echtgenerd.

Op een heel klein restje na. Dat ik netjes, zoals mijn moeder er in mijn jeugd heeft ingestampt, in een bakje heb gedaan. Een restje, wat ik vandaag ga verorberen bij de lunch. Maar om daar nou een foto van te maken? Nee, ik vrees dat je dit recept gewoon moet uitproberen om het resultaat met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Maar zoals gezegd, moeilijk is het niet.

Doordeweekse risotto

Ingredienten:

1 grote ui, fijngesneden
1 teen knoflook, fijngehakt
olijfolie
250 gram risottorijst
750 warme bouillon (ik gebruik blokjes)
+/- 1 theelepel geraspte citroenschil
circa 500 gram grote garnalen, diepvries
1 potje groene asperges, in stukken gesneden
+/- 35 gram Parmesaanse kaas, en om te serveren
Zout en peper naar smaak

Verwarm de oven voor op 175 graden Celsius.

In een ovenvaste pan (met deksel), fruit de ui gedurende 5 minuten in de olijfolie tot hij glazig is. Voeg de knoflook toe en na circa 1 minuut de risottorijst. Goed door elkaar roeren zodat alle rijstkorrels een bedekt zijn met een laagje olie. Voeg de bouillon en de citroenschil toe en breng aan de kook.

Zet de pan (met deksel erop) in de oven. Roer na 15 minuten de garnalen en aspergeses er doorheen. Zet terug in de oven voor zo'n 4 minuten (of tot de garnalen gaar zijn). Roer de Parmesaanse kaas er door heen en breng op smaak met zout en peper.

Terwijl de pan in de oven staat heb jij ondertussen rustig de tijd om een salade in elkaar te draaien en de tafel te dekken. Voila! Een complete maaltijd in iets meer dan een half uur (hakken en snijden meegerekend).

** Bill Grangers originele variant is terug te vinden in zijn "Every Day" kookboek.

Muziekklas

2011-08-23T20:10:00.000+02:00

Nu de vakantie voorbij is, zijn naast school ook alle andere activiteiten weer op gang aan het komen. Zo was er vandaag ook voor het eerst de muziekklas. En omdat het de eerste les was, mochten de ouders de laatste 10 minuten kijken. Best leuk om je kind daar zo bezig te zien.

Duidelijk op z'n gemak. Duidelijk zeer in z'n sas. Duidelijk de clown aan het uithangen. Iets wat hij, schreef de trotse moeder, met een behoorlijke dosis humor en een goed gevoel voor timing doet. Dat clownen, dan. Met de muziek komt het vast ook wel goed.

Maar het meest trots was ik op het aller-, allereind. De les was afgelopen en de juf vroeg of iedereen zijn instrument wilde opbergen. Dat deden alle kindjes zonder morren. Van de zes aanwezige kinderen deden drie er meer dan dat. Ongevraagd liepen die op de andere instrumenten af om die ook op te ruimen. En mijn kind? Jaja, dat was een van die drie!

Liever een goede buur....

2011-08-21T23:10:00.001+02:00

De afgelopen periode heb ik, behalve een flinke dosis morele steun en wat prefab catering, weinig kunnen bijdragen aan de verbouwing. Sjouwen, slopen, al dat soort dingen staan op het 'niet doen'-lijstje in mijn leven met fibromyalgie. Maar nu we in de 'afrondende' fase zijn aanbeland, kan ik EINDELIJK ook mijn steentje bijdragen. Verven. Dat kan ik namelijk wel.

Maar schuren, dat kan ik dan weer niet. Een schuurpapiertje tussen mijn vingers geklemd houden en dan kracht zetten is iets wat bij mij meteen een piekbelasting oplevert. Schuurmachines? Nope, die staan ook in de 'niet door mij te gebruiken'-categorie. Nu lukt het me prima om een mixer een paar minuten door een beslagkom heen te halen, maar als ik een trillend, electronisch apparaat langer vasthoud dan dat heb ik weer dagen pijn in mijn armen. Dus een schuurmachine? Vergeet het maar. Frustrerend maar waar.

Vorig jaar hebben wij een nieuwe achtergevel laten plaatsen die nog steeds afgelakt moet worden. Tot dit weekend dan. Eigenlijk zou mijn boertje komen helpen maar die moest afzeggen. Hee, gratis kaartje voor Lowlands is een absoluut geldig excuus. Maar ervan te balen liep ik wel.
Tot Heleen. Heleen die ik alleen maar ken van het hondenveldje waar wij 's ochtends allebei onze hond uitlaten. Heleen, die daar stond en uitriep: “Ach, die pui schuren? Dat doe ik wel even voor je!”

Zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagochtend stond Heleen met hond en kluskleren voor de deur. Zo'n 2 uur laten stapten wij op de fiets om gezellig samen de honden uit te laten. Heleens fietstassen gevuld met pruimen. Pui geschuurd en klaar om te verven.

En dat is dus wat ik dit weekend heb gedaan. Weliswaar in 2 delen, want anders is ook verven te zwaar, weliswaar zat ik vanavond uitgeput voor me uit te staren en weliswaar moet ik het rustig aandoen komende week. Maar wel weer een grote stap verder in het ons eigen maken van een onwijs leuk huis, in een ontzettend gezellige buurt met fantastische buurtgenoten.

Zeg het met.....

2011-08-19T11:17:00.000+02:00

Natuurlijk, zal je altijd zien. Net als ik op het punt sta om het hondje uit te gaan laten, gaat het WEER regenen. Daar loop ik dan onder mijn parapluutje met een tegensputterende viervoeter aan de andere kant van de riem. Regen is ook zijn ding niet.

Als ik langs de bloemenkiosk loop, kies ik dan ook de meest kleurrijke bloemen die er tussen staan. Zo heb ik ook nog iets leuks overgehouden aan die troosteloze wandeling. Al vrees ik dat het hondje het daar niet helemaal mee eens is.

Tot in de pruimentijd!

2011-08-17T14:03:00.000+02:00

Afgelopen weekend kwamen mijn vader en zijn gezin terug van vakantie. Mooi weer gehad, leuk geweest, lekker uitgerust, je kent het wel. Ze hadden nog wat pruimen meegenomen uit de tuin in Frankrijk. Of ik er ook wat van wilde hebben? Dan kwam hij ze even langsbrengen.
Toen ik 'ja' zei, was ik even iets vergeten. Iets niet onbelangrijks. Der Alte is meester in het maken van understatements. Wat pruimen waren er best een boel, beetje veel, eigenlijk toch wel.

Dus ga ik deze week pruimenjam maken, pruimenmuffins, pruimen-weet-ik-veel en ben ik begonnen met pruimencake. En dan maar gelijk twee, want heee, pruimen te over en in de oven ruimte genoeg. Na wat neuzen in kookboeken heb ik een recept van Bill Granger* omgebouwd en voor het lezersgemak ook maar vertaald. Hij gebruikt abrikozen, ik dus pruimen.

Verse pruimen en kaneelcake

140 gram zelfrijzend bakmeel

½ theelepel kaneel

50 gram basterdsuiker

1 ei, geklutst

3 eetlepels melk

1 theelepel vanille extract

85 gram ongezoute roomboter, gesmolten

350 gram verse pruimen, ontpit en gehalveerd

Topping
40 gram bloem

1 theelepel kaneel

35 gram basterdsuiker

35 gram ongezouten boter, gekoeld en in blokjes

Verwarm de oven voor op 180ºC. Vet een springvorm van 20cm in. Zeef het bakmeel en de kaneel in een grote kom en roer er de suiker doorheen. Maak een kommetje in het midden en giet daar de melk, ei, vanille en boter in. Meng alles met een houten lepel tot het een glad is. Giet het mengsel in de bakvorm. Verspreid de pruimen, met de gesneden kant naar boven over het mengsel en druk ze een beetje in het beslag.

Voor de topping: doe de bloem, kaneel en suiker in een kom. Knijp de boter hier met je vingers doorheen tot het kruimels geworden zijn. Verspreid de topping gelijkmatig over de pruimen.

Bak voor 35-40 minuten, of tot de cake lichtbruin is en je een prikker in het midden kunt prikken zonder dat er beslag aan blijft kleven.

Erg lekker lauwwarm of koud. Met ijs? Of room? Mjam, mjam, mjam....... En mocht iemand nog een lekker pruimenrecept weten? Ik houd me aanbevolen!

*Het originele B.G. recept heet 'fresh abricots and cinnamon cake' en komt uit 'Every Day'.